Vesper visited Bond each day. Soon he was well enough to leave the
hospital. But he did not want to go to one of the big hotels in Royale.
'I'll find you somewhere outside of the town,' said Vesper.
The next day, she came with his clothes, a hired car and a driver.
'Where are we going?' asked Bond.
'Wait and see,' she said.
Vesper was quiet as they drove along the coast road. Once or twice Bond saw her look into the driver's mirror.
'Is something wrong?' he asked.
'It's nothing,' she said quickly, it's silly. I thought that we were being followed.' She looked behind them. 'Oh, look!'
Bond turned and looked through the back window. About half a kilometre away, he saw a black car. It was moving fast.
Bond laughed. 'We can't be the only people using this road,' he said. 'Nobody is following us. We're not doing anything wrong. Stop worrying, Vesper.'
'I expect you're right,' she said. 'And we're nearly there.'
She sat quietly and looked out of the window. But Bond knew that she was nervous. After a few minutes, they came to a small road that went down to the sea.
'Drive down there and stop,' Bond told the driver.
The driver slowed the car and turned off the coast road. He stopped the car behind some trees. Bond and Vesper watched through the back window.
Vesper held Bond's arm tightly. They saw the other car getting closer. It went past and a man's face looked quickly towards them.
Өдөр бүр Веспер Бонд дээр очдог боллоо. Удахгүй түүний бие эмнэлэгээс гарахад хангалттай болно. Гэхдээ Рояалийн том буудалд очихыг хүсэхгүй байлаа.
"Би чамайг хотын гадна нэг аваачна" гэж Веспер хэллээ.
Маргааш өдөр нь түүний хувцасыг авчирлаа. Тэр машин хөлсөлсөн байв.
"Бид хаашаа явах билээ?" гэж Бонд асуулаа.
"Хүлээж байгаад хараарай" гэж Веспер хэллээ.
Тэд эрэг зам дагуу явж байлаа, Веспер юм дугарахгүй байв. Бонд машиныхаа толинд ганц 2 зүйл харав.
"Ямар нэгэн зүйл буруу байна уу?" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж Веспер хурдан хариуллаа. Энэ их тэнэг хэрэг байна л даа. Гэхдээ биднийг ямар нэгэн зүйл дагаад байгаа юм шиг байна гэж бодож байна. "Тэр эмэгтэй тэдний өмнө ямар нэгэн зүйл байгаа харлаа, Ооох хардаа"
Бонд эргэж ар талын цонхруу харлаа. Хагас километрийн зайд хар машин явж байлаа. Тэр машин хурдтай явж байв.
Бонд инээж. Би энэ замыг ашиглаж байгаа цорын ганц хүмүүс биш. Хэн нэгэн биднийг дагаж байна. Бид ямар нэгэн буруу зүйл хийгээгүй биздээ. Зогс Веспер.
"Би чиний зөв гэж бодож байна" гэж эмэгтэй хэллээ. "Бид тэдэнтэй ойрхон байна."
Тэр нам гүм сууж байлаа тэгээд цонхоор харлаа. Бонд түүнийг нервитэй байгааг мэдлээ. Хэсэг минутын дараа тэд жижиг зам дээр ирж далайруу явлаа.
"Тэнд зогсоорой" гэж Бонд жолоочид хэллээ.
Жолооч хурдаа багасгаж замаа зогсоолоо. Тэр зарим модны дэргэд зогсож байв. Бонд Веспер арын цонхоороо харлаа. Веспер Бондын гарыг чанга атгалаа. Тэд нөгөө машиныг нууцаар харж байв. Тэд нарын урдуур нэг хүн хурдан гарч өнгөрлөө.
Веспер айсан шинжтэй түүний царай цагаарсан байлаа.
"Тэр бид нарыг харсан болов уу?" гэж Веспер асуулаа. Тэр бид нарыг дагаж байсан гэж бодож байна.
Бонд замын булан дахь самбарлуу ширтэж байлаа. Тэр самбар дээр эрүүл жимс зарна гэсэн байлаа.
"Энэ замын доош жимсний аж ахуй байж магадгүй юм байна шүү" гэж Бонд хэллээ.
"Тиймээ чиний зөв намайг уучлаарай" гэж Веспер хэллээ.
"Мартдаа нар жаргаж байна энэ л бидний амралт шүү дээ. Ажил дууссан шүү дээ тэр талаар санаа зовох хэрэггүй тиймүү?"
"Үгүй мэдээж тэнд юу ч байхгүй" гэж Веспер хэллээ. Тэр инээмсэглээд бид бас тэнд байх болно. Тэнд байх чамд таалагдана гэж найдаж байна.
Хэдэн минутын дараа тэд далайг харлаа. Тэгээд тэр моднуудын дунд тод будсан жижиг буудал үзэгдлээ.
"Энэ тийм ч том биш юм" гэж Веспер хэллээ. Гэхдээ доторх нь маш цэвэрхэн хоол нь гоё. Тэр Бондруу харлаа. "Энэ тэгээд зүгээр үү?"
"Би энэнд дуртай" гэж Бонд Весперт хэллээ.
Машин буудлын өмнө зогслоо. Хэсэг хугацааны дараа буудлын эзэн гарч ирлээ. Тэ 55 орчим настай байх. Версоикс Бонд Веспер 2т өрөөг нь өглөө. Бондын өрөө байшингийн буланд байлаа. Цонхоор нь далай харагддаг. Весперийн өрөө дараагийн хаалга нь байлаа. 2 өрөөний голд угаалгын өрөө байлаа. Бүх зүйл цэвэрхэн тухтай байлаа.
"Оройн хоол 7.30" гэж Версоикс тэр 2т хэллээ. "Намайг уучлаарай гэхдээ бид 2 маш чимээгүй нам гүм баймаар байна. Энэ 7 хоногт олон хүн иржээ."
Тэд Весперийн өрөөний гадаа ярилцаж байлаа. Версоиксийг гарсаны дараа Бонд хаалга хааж Весперийг цааш түлхэж үнслээ.
"Энэ маш гайхалтай байна" гэж Бонд хэллээ.
Весперийн нүд нь гэрэлтэж түүний гаран дээр гараа тавьлаа. Тэд бие биенийхээ нууц хэсэгт хүрлээ. Тэгээд Бонд түүнийг дахин үнслээ. Тэгээд тэд харилцан үнсэлцэж оронд дээр эмэгтэй нь хэвтлээ. Тэр түүний өмнө сууж бусад зүйлсийг ажиглалаа. Бонд түүний гарийг барьж тойрууллаа. Тэгэхтэл тэр босож цонхруу алхалаа.
"Оройн хоолонд орох цаг болчиж" гэж Веспер хэллээ. "Тэгээд сэлэхдээ хувцасаа тайлна. "
Бонд түүний өмнө ирж түүний гарыг барьж тойруулж эхэллээ.
"Одоо бишээ" гэж тэр намуухнаар хэллээ.
Бонд түүний хүзүүг үнслээ.
"Заза Веспер" гэж тэр хэллээ. Тэр хаалгаруу алхаж түүнийг араас нь харлаа. Тэр хөдөлсөнгүй. Тэгээд тэр гарч хаалгаа хаав. Бонд ганцаараа өрөөрүүгээ явж орон дээр суулаа. Тэр юу хийхээ шийдээгүй байлаа. Унтах уу? Сэлэх үү? энэ хугацааны дараа тэр усны хувцасаа өмсөөд тэр шатаар доош буулаа. Тэр эрээгээс доошоо овоолсон шорооруу явлаа. Тэр буудлыг харагдахгүй газар хүртэл ганцаараа алхаж явлаа. Тэгээд тэр далайруу явлаа. 7 болж байлаа нар тогтуун байлаа. Удахгүй алга болох гэж байлаа.
Тэр Весперийн тухай бодлоо. Тэр мэдэж байлаа тэр түүнтэй унтахыг хүсэж байгааг. Тэр маш зожиг хүн юм тэр үүнийгээ хэзээ ч хэлж байгаагүй байх. Бонд энэ нууцыг олсонд үнэхээр гайхширлаа. Хэсэг хугацааны дараа Бонд уснаас гарч ирлээ. Тэр биеэ хатах хүртлээ эрэг дээр байлаа.
Тэгээд тэр буцаад буудалруу алхалаа.
'I'll find you somewhere outside of the town,' said Vesper.
The next day, she came with his clothes, a hired car and a driver.
'Where are we going?' asked Bond.
'Wait and see,' she said.
Vesper was quiet as they drove along the coast road. Once or twice Bond saw her look into the driver's mirror.
'Is something wrong?' he asked.
'It's nothing,' she said quickly, it's silly. I thought that we were being followed.' She looked behind them. 'Oh, look!'
Bond turned and looked through the back window. About half a kilometre away, he saw a black car. It was moving fast.
Bond laughed. 'We can't be the only people using this road,' he said. 'Nobody is following us. We're not doing anything wrong. Stop worrying, Vesper.'
'I expect you're right,' she said. 'And we're nearly there.'
She sat quietly and looked out of the window. But Bond knew that she was nervous. After a few minutes, they came to a small road that went down to the sea.
'Drive down there and stop,' Bond told the driver.
The driver slowed the car and turned off the coast road. He stopped the car behind some trees. Bond and Vesper watched through the back window.
Vesper held Bond's arm tightly. They saw the other car getting closer. It went past and a man's face looked quickly towards them.
Vesper's face was white with fear.
'He looked at us,' she said, I knew that he was following us.'
'Don't be silly,' said Bond. 'He was looking at that sign.'
Bond pointed to a sign on the corner of the road. The sign read, Fresh Fruit for Sale.
There's probably a fruit farm further down this road,' he said.
'Oh, yes,' said Vesper. 'Of course, you must be right. I'm sorry.'
'Forget it,' said Bond. 'The sun's shining and this is our holiday. The job is finished and there's nothing to worry about. Is there?'
'No, of course there isn't,' said Vesper. She smiled again. 'We're almost there. I hope that you like it.'
After a few minutes they saw the sea. Then a small, brightly-painted hotel appeared between the trees.
'It's not very big,' said Vesper. 'But it's very clean and the food is wonderful.' She looked at Bond. 'Will it be all right?'
'I love it!' he told her.
The car stopped behind the hotel. After a moment, the owner came out to meet them. Monsieur Versoix was about fifty years old.
Versoix took Bond and Vesper to their rooms. Bond's room was on the corner of the building. The window looked out onto the sea. Vesper's room was next door. There was a bathroom between the two rooms. Everything was clean and comfortable.
'Dinner will be at seven-thirty,' Versoix told them. 'I'm sorry we're so quiet. More people will come at the weekend.'
They were speaking outside of Vesper's room. After Versoix left them, Bond pushed Vesper into her room and closed the door. He kissed her gently.
'He looked at us,' she said, I knew that he was following us.'
'Don't be silly,' said Bond. 'He was looking at that sign.'
Bond pointed to a sign on the corner of the road. The sign read, Fresh Fruit for Sale.
There's probably a fruit farm further down this road,' he said.
'Oh, yes,' said Vesper. 'Of course, you must be right. I'm sorry.'
'Forget it,' said Bond. 'The sun's shining and this is our holiday. The job is finished and there's nothing to worry about. Is there?'
'No, of course there isn't,' said Vesper. She smiled again. 'We're almost there. I hope that you like it.'
After a few minutes they saw the sea. Then a small, brightly-painted hotel appeared between the trees.
'It's not very big,' said Vesper. 'But it's very clean and the food is wonderful.' She looked at Bond. 'Will it be all right?'
'I love it!' he told her.
The car stopped behind the hotel. After a moment, the owner came out to meet them. Monsieur Versoix was about fifty years old.
Versoix took Bond and Vesper to their rooms. Bond's room was on the corner of the building. The window looked out onto the sea. Vesper's room was next door. There was a bathroom between the two rooms. Everything was clean and comfortable.
'Dinner will be at seven-thirty,' Versoix told them. 'I'm sorry we're so quiet. More people will come at the weekend.'
They were speaking outside of Vesper's room. After Versoix left them, Bond pushed Vesper into her room and closed the door. He kissed her gently.
'This is wonderful,' Bond said.
Vesper's eyes were shining and she put her hand on his arm. They held each other close for a moment. Then Bond kissed her again. He kissed her harder this time, and she fell back on to the bed.
He sat beside her and they looked at each other. Bond put his arm round her. Then she got up and walked over to the window.
'It's going to take some time to get ready for dinner,' Vesper said. 'Go for a swim. I'll unpack your clothes for you.'
Bond came and stood close against her. He put his arms round her.
'Not now,' she said quietly.
Bond kissed her neck.
'All right, Vesper,' he said. He walked over to the door and looked back at her. She had not moved. Then he went out and shut the door.
Bond walked along to his room and sat down on the bed. He could not decide what to do. Have a sleep? Go for a swim? Alter a moment, he put on his swimming shorts and went downstairs. He went out on to the terrace and down to the beach.
He walked along the edge of the water until he could not see the hotel. Then he went into the sea. It was nearly seven o'clock and the sun was setting. Soon it would disappear.
Bond thought about Vesper as he swam. He knew that he wanted to sleep with her. She was a very secretive person, and there were things that she would never tell him. Bond found this secrecy very exciting.
After some time, Bond came out of the water. He lay on the beach until his body was dry. Then he walked back to the hotel.
Vesper's eyes were shining and she put her hand on his arm. They held each other close for a moment. Then Bond kissed her again. He kissed her harder this time, and she fell back on to the bed.
He sat beside her and they looked at each other. Bond put his arm round her. Then she got up and walked over to the window.
'It's going to take some time to get ready for dinner,' Vesper said. 'Go for a swim. I'll unpack your clothes for you.'
Bond came and stood close against her. He put his arms round her.
'Not now,' she said quietly.
Bond kissed her neck.
'All right, Vesper,' he said. He walked over to the door and looked back at her. She had not moved. Then he went out and shut the door.
Bond walked along to his room and sat down on the bed. He could not decide what to do. Have a sleep? Go for a swim? Alter a moment, he put on his swimming shorts and went downstairs. He went out on to the terrace and down to the beach.
He walked along the edge of the water until he could not see the hotel. Then he went into the sea. It was nearly seven o'clock and the sun was setting. Soon it would disappear.
Bond thought about Vesper as he swam. He knew that he wanted to sleep with her. She was a very secretive person, and there were things that she would never tell him. Bond found this secrecy very exciting.
After some time, Bond came out of the water. He lay on the beach until his body was dry. Then he walked back to the hotel.
Өдөр бүр Веспер Бонд дээр очдог боллоо. Удахгүй түүний бие эмнэлэгээс гарахад хангалттай болно. Гэхдээ Рояалийн том буудалд очихыг хүсэхгүй байлаа.
"Би чамайг хотын гадна нэг аваачна" гэж Веспер хэллээ.
Маргааш өдөр нь түүний хувцасыг авчирлаа. Тэр машин хөлсөлсөн байв.
"Бид хаашаа явах билээ?" гэж Бонд асуулаа.
"Хүлээж байгаад хараарай" гэж Веспер хэллээ.
Тэд эрэг зам дагуу явж байлаа, Веспер юм дугарахгүй байв. Бонд машиныхаа толинд ганц 2 зүйл харав.
"Ямар нэгэн зүйл буруу байна уу?" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж Веспер хурдан хариуллаа. Энэ их тэнэг хэрэг байна л даа. Гэхдээ биднийг ямар нэгэн зүйл дагаад байгаа юм шиг байна гэж бодож байна. "Тэр эмэгтэй тэдний өмнө ямар нэгэн зүйл байгаа харлаа, Ооох хардаа"
Бонд эргэж ар талын цонхруу харлаа. Хагас километрийн зайд хар машин явж байлаа. Тэр машин хурдтай явж байв.
Бонд инээж. Би энэ замыг ашиглаж байгаа цорын ганц хүмүүс биш. Хэн нэгэн биднийг дагаж байна. Бид ямар нэгэн буруу зүйл хийгээгүй биздээ. Зогс Веспер.
"Би чиний зөв гэж бодож байна" гэж эмэгтэй хэллээ. "Бид тэдэнтэй ойрхон байна."
Тэр нам гүм сууж байлаа тэгээд цонхоор харлаа. Бонд түүнийг нервитэй байгааг мэдлээ. Хэсэг минутын дараа тэд жижиг зам дээр ирж далайруу явлаа.
"Тэнд зогсоорой" гэж Бонд жолоочид хэллээ.
Жолооч хурдаа багасгаж замаа зогсоолоо. Тэр зарим модны дэргэд зогсож байв. Бонд Веспер арын цонхоороо харлаа. Веспер Бондын гарыг чанга атгалаа. Тэд нөгөө машиныг нууцаар харж байв. Тэд нарын урдуур нэг хүн хурдан гарч өнгөрлөө.
Веспер айсан шинжтэй түүний царай цагаарсан байлаа.
"Тэр бид нарыг харсан болов уу?" гэж Веспер асуулаа. Тэр бид нарыг дагаж байсан гэж бодож байна.
Бонд замын булан дахь самбарлуу ширтэж байлаа. Тэр самбар дээр эрүүл жимс зарна гэсэн байлаа.
"Энэ замын доош жимсний аж ахуй байж магадгүй юм байна шүү" гэж Бонд хэллээ.
"Тиймээ чиний зөв намайг уучлаарай" гэж Веспер хэллээ.
"Мартдаа нар жаргаж байна энэ л бидний амралт шүү дээ. Ажил дууссан шүү дээ тэр талаар санаа зовох хэрэггүй тиймүү?"
"Үгүй мэдээж тэнд юу ч байхгүй" гэж Веспер хэллээ. Тэр инээмсэглээд бид бас тэнд байх болно. Тэнд байх чамд таалагдана гэж найдаж байна.
Хэдэн минутын дараа тэд далайг харлаа. Тэгээд тэр моднуудын дунд тод будсан жижиг буудал үзэгдлээ.
"Энэ тийм ч том биш юм" гэж Веспер хэллээ. Гэхдээ доторх нь маш цэвэрхэн хоол нь гоё. Тэр Бондруу харлаа. "Энэ тэгээд зүгээр үү?"
"Би энэнд дуртай" гэж Бонд Весперт хэллээ.
Машин буудлын өмнө зогслоо. Хэсэг хугацааны дараа буудлын эзэн гарч ирлээ. Тэ 55 орчим настай байх. Версоикс Бонд Веспер 2т өрөөг нь өглөө. Бондын өрөө байшингийн буланд байлаа. Цонхоор нь далай харагддаг. Весперийн өрөө дараагийн хаалга нь байлаа. 2 өрөөний голд угаалгын өрөө байлаа. Бүх зүйл цэвэрхэн тухтай байлаа.
"Оройн хоол 7.30" гэж Версоикс тэр 2т хэллээ. "Намайг уучлаарай гэхдээ бид 2 маш чимээгүй нам гүм баймаар байна. Энэ 7 хоногт олон хүн иржээ."
Тэд Весперийн өрөөний гадаа ярилцаж байлаа. Версоиксийг гарсаны дараа Бонд хаалга хааж Весперийг цааш түлхэж үнслээ.
"Энэ маш гайхалтай байна" гэж Бонд хэллээ.
Весперийн нүд нь гэрэлтэж түүний гаран дээр гараа тавьлаа. Тэд бие биенийхээ нууц хэсэгт хүрлээ. Тэгээд Бонд түүнийг дахин үнслээ. Тэгээд тэд харилцан үнсэлцэж оронд дээр эмэгтэй нь хэвтлээ. Тэр түүний өмнө сууж бусад зүйлсийг ажиглалаа. Бонд түүний гарийг барьж тойрууллаа. Тэгэхтэл тэр босож цонхруу алхалаа.
"Оройн хоолонд орох цаг болчиж" гэж Веспер хэллээ. "Тэгээд сэлэхдээ хувцасаа тайлна. "
Бонд түүний өмнө ирж түүний гарыг барьж тойруулж эхэллээ.
"Одоо бишээ" гэж тэр намуухнаар хэллээ.
Бонд түүний хүзүүг үнслээ.
"Заза Веспер" гэж тэр хэллээ. Тэр хаалгаруу алхаж түүнийг араас нь харлаа. Тэр хөдөлсөнгүй. Тэгээд тэр гарч хаалгаа хаав. Бонд ганцаараа өрөөрүүгээ явж орон дээр суулаа. Тэр юу хийхээ шийдээгүй байлаа. Унтах уу? Сэлэх үү? энэ хугацааны дараа тэр усны хувцасаа өмсөөд тэр шатаар доош буулаа. Тэр эрээгээс доошоо овоолсон шорооруу явлаа. Тэр буудлыг харагдахгүй газар хүртэл ганцаараа алхаж явлаа. Тэгээд тэр далайруу явлаа. 7 болж байлаа нар тогтуун байлаа. Удахгүй алга болох гэж байлаа.
Тэр Весперийн тухай бодлоо. Тэр мэдэж байлаа тэр түүнтэй унтахыг хүсэж байгааг. Тэр маш зожиг хүн юм тэр үүнийгээ хэзээ ч хэлж байгаагүй байх. Бонд энэ нууцыг олсонд үнэхээр гайхширлаа. Хэсэг хугацааны дараа Бонд уснаас гарч ирлээ. Тэр биеэ хатах хүртлээ эрэг дээр байлаа.
Тэгээд тэр буцаад буудалруу алхалаа.
No comments:
Post a Comment