Bruce couldn't sleep that night. He remembered his life after Joe Chill killed his parents. He was so unhappy and so angry. He went from school to school and university to university. He never stayed long in one place.
Bruce is twenty. He is going back to Gotham by train. Alfred meets him at the station. On the way to Wayne Manor he sees that everything is different. Everywhere is dirty. Many houses are empty. Many shops are closed. People are sleeping on the streets.
'Things are very bad in Gotham now, Master Bruce,' Alfred tells him. 'But Wayne Manor is still your home. Your father was a great man, and one day you will be a great man too.'
It is the afternoon on the same day. Bruce is sitting on his bed. 'Joe Chill will be free today,' he thinks. 'He killed my parents twelve years ago. And today I'm going to kill him.' He takes a gun out of his bag.
His old friend, Rachel, comes to the house. She is an Assistant District Attorney - an important lawyer in Gotham now.
'Wow!' he thinks when he sees her. 'She is so beautiful.' They drive to the prison.
'Why are they freeing Joe Chill today?' he asks.
'When he was in prison, he was in a room with Carmine Falcone, the famous criminal,' Rachel explains. 'They talked and he learned lots of things about Falcone. He's going to give that information to the police.'
They arrive outside the prison. The newspaper people are waiting. Joe Chill comes out. There are police all around him. Bruce gets out of Rachel's car and walks towards Chill. He has his hand in his pocket... on his gun.
But - suddenly - a blonde woman pushes through the people. She runs up to Chill. She has a gun in her hand.
'Falcone says "Hi, Joe",' she shouts. BANG! BANG! She kills Joe Chill.
Joe Chill was dead. But Bruce didn't feel better. It wasn't the answer.
Ducard took Bruce's blue flower. He pulled the dry flower into little pieces and made a small fire with it.
'Smell your flower now,' he said to Bruce.
Bruce put his nose near the smoke. The smell was terrible. He suddenly started to remember the worst days of his life... He was falling down the well... He was seeing his parents' blood in the street...
'You are frightened of these things. Look at them. Fight them. Now!' said Ducard.
He pointed to a large wooden box. Bruce opened it.
WHOOOOSSSH!
Hundreds of bats flew out of the box. Bruce wanted to shout and run. But he didn't.
'No,' he thought, 'I must be strong.'
He stood there quietly. He didn't move. He didn't say a word.
'Well done!' said Ra's al Ghul. 'You are not frightened now. You are ready to join my Ninjas.'
He gave Bruce a light. 'Take this light and give your life to me.'
Bruce took the light. 'Where must I go with your men?' he asked.
'To Gotham,' answered Ra's al Ghul. 'Gotham must die. You must kill all the people there.'
'No!' shouted Bruce. This could not be real.
'We have taught you many things,' said Ra's al Ghul. 'Now you must do this for us.'
'I won't do it!' shouted Bruce. He threw the light on the wooden floor. It broke. A fire started and moved quickly around the room. It grew and grew. It reached the boxes of explosives in the cupboards. They started to explode.
Брюс тэр шөнө унтаж чадсангүй. Тэр Жое Чилл түүний гэр бүлийг алсаныг санаж байлаа. Тэр аз жаргалгүй маш ууртай байлаа. Тэр сургуулиас сургуульруу их сургуулиас их сургуульруу явдаг байлаа. Тэр хэзээ ч нэг газартаа удаан байж байгаагүй байлаа.
Брюс 20той. Тэр буцаад Готамруу вагоноор явлаа. Алфред вагоны буудал дээр түүнтэй уулзлаа. Вайне Манорлуу явах замд бүх зүйлс өөр байлаа. Энд тэнд бохир зүйлс. Олон байшин хоосон. Олон дэлгүүрүүд хаалгаа барьсан. Хүмүүс гудамжинд унтаж байлаа.
"Одоо Готамд бүх зүйл муу байна ноён Брюс, Гэхдээ Вайне Манор одоо ч таны гэр. Таны аав бол сайн хүн та ч бас сайн хүн болох ёстой. " гэж Алфред хэллээ. Үдээс хойш Брюс сандал дээр сууж байлаа. "Жое Чилл өнөөдөр ч хүртэл чөлөөтэй байна." гэж тэр бодлоо. "Тэр 20 жилийн өмнө миний аав ээжийг алсан. Өнөөдөр би түүнийг ална." Тэр цүнхнээсээ буу авлаа.
Түүний эртний найз Рачел түүний гэрт ирлээ. Тэр бол готамын хамгийн сайн өмгөөлөгч байлаа.
"Вооов" тэр түүнийг харахдаа тэгэж бодлоо. "Тэр маш хөөрхөн" Тэр шоронлуу явлаа.
"Яагаад тэд өнөөдөр Жое Чиллийг сулласан юм бэ?" гэж тэр асуулаа.
"Тэр шоронд байх үедээ тэр өрөөнд Кармин Фалконтой хамт байлаа тэр бол алдартай гэмт хэрэгтэй. " Рачел тайлбарлалаа. "Тэд ярилцаж тэр Фалконы талаар олон зүйлсийг сурлаа. " Тэр цагдаад мэдээлэл өглөө. Тэд шоронгийн гадаа гарлаа. Сэтгүүлч нар гадаа хүлээж байлаа. Жое Чилл гарч ирлээ. Тэнд цагдаа нар түүнийг бүслэлээ. Брюс Рачелийн машинаас гарч түүнрүү очлоо. Түүний халаасанд буу байлаа.
Гэтэл гэнэт шар үстэй эмэгтэй хүмүүсээс гарч ирлээ. Тэр Чиллрүү гүйлээ. Түүний гарт гар буу байв.
Фалкон хэллээ. "Сайн уу Жое" тэр эмэгтэй хашгирлаа. Банг Банг тэр эмэгтэй Жоеийг аллаа. Жое үхлээ. Гэхдээ Брюсд ямар нэгэн сайхан мэдрэмж төрсөнгүй. Энд хариулт ч байсангүй. Дукард Брюсийн хөх цэцэгийг авлаа. Тэр цэцэгийг хэсэгчилж шатаалаа.
"Одоо цэцэгийг үнэрт " гэж тэр Брюсд хэллээ.
Брюс шатаж байгаа чимээг сонслоо. Энэ үнэр заваан байлаа. Тэр гэнэт амьдралын хар бараан өдрүүдээ саналаа... Тэр доошоо унаж байна, түүний аав ээж үхэж гудамжаар дүүрэн цус.
"Чи энэ бүхнээс айж сандарч байна. Тэд нарыг хар. Одоо тэд нартай тулалд" гэж Дукард хэллээ.
Тэр модон хайрцагруу төвлөрч байлаа. Тэр хайрцагыг нээв.
Вооооошшшш
Хайрцагнаас олон мянган сарьсан багваахайнууд нислээ. Брюс хашгирч зугтахыг хүссэн ч тэр тэгсэнгүй.
"Үгүй би хүчтэй байх ёстой" гэж тэр бодлоо. Тэр тэнчээ чимээгүй л байлаа. Тэр хөдөлсөнгүй тэр ямар нэг үг хэлсэнгүй.
"Одоо л болсон. Чи одоо айж сандрахгүй байна. Чи нинжа нартай нэгдэхэд бэлэн байна." гэж Ра Гул хэллээ.
Тэр Брюсд гэрэл өглөө. "Энийг аваад өөрийнхөө амьдралыг надад өг"
Брюс гэрэлийг авлаа. "Би чиний хүмүүстэй хаашаа явах ёстой вэ?" гэж тэр асуулаа.
"Готамруу Готам үхэх ёстой. Тэнд байгаа бүх хүмүүсийг чи алах ёстой." гэж Ра Гул хариуллаа.
"Үгүй" гэж Брюс хариулаад. Энийг жинхнээсээ хийж чадахгүй.
"Бид маш олон зүйл сурсан.Одоо чи бид нарын төлөө хийх ёстой." гэж Ра Гул хэллээ.
"Би энийг хийхгүй" гэж Брюс хашгирлаа. Тэр модон шалруу гэрэлийг чулуудлаа. Гэрэл хагарлаа. Гал гарч өрөөг тойройн гүйлээ. Гал ассаар ассаар л байлаа. Тэнд дэлбэрэлд болоход бэлэн боллоо. Дэлбэрч эхэллээ
No comments:
Post a Comment