At breakfast, Bond asked her to tell the truth about the mysterious phone call.
'Why do you ask?' Vesper said angrily. 'Do you think that I've got another lover?' Her eyes filled with tears. 'I've - I've got a very bad headache. I'm going to stay in my room this morning.'
For the next two hours Bond walked along the beach.
When Vesper and Bond met again for lunch, he did not speak about the telephone call. Instead, he talked about his walk that morning. Vesper only said a word or two. She did not look at him.
Then, suddenly, he saw that she was staring past him. Her face was white with fear.
Bond turned his head. A man was sitting at a table on the opposite side of the terrace. The man was about fifty years old with brown hair. He wore a dark suit. Bond guessed that he was a businessman.
'What's the matter, darling?' he asked Vesper.
'It's the man in the car,' she said. 'The man who was following us!'
Bond turned and looked again. Versoix was showing the man the menu. They were talking about the wine. After a moment or two, Versoix walked away.
The man looked at Vesper and Bond for a second. Then he opened a newspaper and began to read. He had a black patch over one eye.
Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,
Bond turned to Vesper.
'Are you sure that he's the same man?' he asked.
Her face was still white. She picked up her glass of wine and drank from it. Her hands were shaking.
'I know that he is,' she said. 'My headache is still had. I'm going to lie down in my room.'
She left the table and walked from the terrace. She didn't look back.
Bond ordered some coffee. Then he got up and walked through the hotel. There was a black Peugeot in the car park. Was it the car that they had seen before? Bond couldn't he sure. He looked inside, but it was empty. The boot was locked. He made a note of the car's number, then he walked back to the terrace. The man was eating and didn't look up. Bond sat in Vesper's chair and watched the other table.
A few minutes later, the man asked for the bill. He paid it and left. Bond heard the Peugeot drive away towards Royale.
Versoix brought Bond his coffee.
'Who was the man at the other table?' Bond asked the hotel owner. 'He looked like a friend of mine.'
'I don't know,' said Versoix. 'I've never seen him before. But he enjoyed his lunch. He said that he would come here again, in a day or two. He comes from Switzerland.'
'Miss Lynd made an early telephone call,' said Bond. 'I must remember to pay for it. A call to Paris. An ElysГ©e number, I think.'
Mathis had an Elysee telephone number, Bond remembered.
'Thank you, Monsieur, but there's nothing to pay,' said Versoix. There was no reply to Miss Lynd's call to Paris. But it was an Invalides number, not an Elysee number.'
Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,
"Яагаад энийг асуугаад байгаан?" гэж Веспер ууртай асуулаа."Чи надаа аар нэгэн хайртай хүн байгаа гэж бодоод байгаамуу? " Түүний нүд нулимсаар дүүрчихлээ. Миний миний толгой их өвдөж байна. Би өглөөнийхөө өрөөндөө байж байя.
2 цагийн дараа Бонд эрэгрүү явлаа.
Веспер Бонд 2 дахиад өдөрийн хоол идэж байх үер Бонд дахиж утасны талаар асуусангүй. Тэрний оронд өглөө алхсан тухайгаа ярилаа. Веспер ганц 2 үг л хэлэв. Тэр түүнрүү харж чадахгүй байлаа.
Гэтэл гэнэт Весперийн царай айсан шинжтэй Бондын ард байгаа хүнрүү гөлөрч байв.
Бонд толгойгоо эргүүлж харлаа. Нэг хүн дэнжийн эсрэг талд сууж байлаа. Тэр хүн 55 настай орчим хүрэн үстэй байлаа. Тэр хослол өмссөн байлаа. Бонд түүнийг бизнесмэн гэж бодлоо.
"Юу болоов хонгор минь" гэж Бонд Весперээс асуулаа.
"Энэ машинд байсан хүн байна" гэж тэр хэллээ. "Тэр биднийг дагаад байна"
Бонд дахин эргэн харлаа. Версоикс түүнд меню үзүүлж байв. Тэд дарсны тухай ярилцаж байлаа. Хэсэг хугацааны дараа Версоикс яваад өглөө.
Бонд Веспер 2 хэсэг хугацаанд тэр хүнийг ажиглалаа. Тэр сонин гаргаж ирээд уншиж эхэллээ.
Тэр нэг нүдэндээ хар боолттой байлаа. Тэгээд Бонд Весперлуу эргэж харлаа.
"Тэр хүнтэй ижилхэн гэдэгт итгэлтэй байна уу?" гэж тэр Весперээс асуулаа.
Түүний царай цагаарсан хэвээрээ л. Тэр хундагатай дарсийг авч уулаа. Түүний гар нь салганаж байлаа.
"Би тэр залуу мэднэ" гэж Веспер хэллээ. "Миний толгой өвдөөд байна, би өрөөндөө хэвтлээ" гэж тэр худлаа хэллээ.
Тэр ширээнээс босож дэнжээс явлаа. Тэр эргэж харсангүй.
Бонд кофе захиаллаа. Тэгээд тэр босоод буудалруу явлаа. Тэнд машины зогсоолд хар Пегиут байлаа. Тэр машиныг өмнө нь харж байлуу? Бонд тэрэнд итгэхгүй байлаа. Тэр доторхийг нь харлаа хоосон байв. Бас унтраастай байлаа. Тэр машины дугаарыг тэмдэглэж аваад буцаад дэнжрүү явлаа. Тэр залуу идэж байлаа юм харсангүй. Бонд Весперийн сандал дээр суугаад бусад ширээнүүдийг харж байлаа.
Хэсэг хугацааны дараа Бонд билл асуугаад төлбөрөө төлөөд явлаа. Бонд пегоутийг Рояалаас чиглэлрүү явж байхыг сонслоо.
Версоикс Бондын кофег авчирлаа.
"Тэр ширээн дээр сууж байга залуу хэн бэ?" гэж Бонд эзнээс асуулаа. "Тэр миний танилтай юм шиг санагдаад"
"Би мэдэхгүй байна" гэж Версоикс хэллээ. Би түүнийг өмнө нь харж байгаагүй юм байна. Гэхдээ тэр үдийн хоол идсэн. Тэр энд өмнө нь ирж байсан гэж хэлж байсан. Нэг 2 өдөрийн өмнө нь тэр Швецараас ирсэн.
"Хатагтай Линд өглөө утасаар ярьсан " гэж Бонд хэллээ. Би түүний төлбөрийг нь санах хэрэгтэй байна л даа. Парисруу залгасан.
Матис Элиссэгийн дугаарыг Бонд саналаа.
"Баярлалаа. Монсеур гэхдээ тэнд төлбөр гараагүй" гэж Версоикс хэллээ. Хатагтай Линд Парисруу залгаагүй. Тэр Элисигийн дугаар биш байсан.
No comments:
Post a Comment