17-р бүлэг Нүдний боолттой хүн

At breakfast, Bond asked her to tell the truth about the mysterious phone call.

'Why do you ask?' Vesper said angrily. 'Do you think that I've got another lover?' Her eyes filled with tears. 'I've - I've got a very bad headache. I'm going to stay in my room this morning.'

For the next two hours Bond walked along the beach.

When Vesper and Bond met again for lunch, he did not speak about the telephone call. Instead, he talked about his walk that morning. Vesper only said a word or two. She did not look at him.

Then, suddenly, he saw that she was staring past him. Her face was white with fear.

Bond turned his head. A man was sitting at a table on the opposite side of the terrace. The man was about fifty years old with brown hair. He wore a dark suit. Bond guessed that he was a businessman.

'What's the matter, darling?' he asked Vesper.

'It's the man in the car,' she said. 'The man who was following us!'

Bond turned and looked again. Versoix was showing the man the menu. They were talking about the wine. After a moment or two, Versoix walked away.

The man looked at Vesper and Bond for a second. Then he opened a newspaper and began to read. He had a black patch over one eye.

Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,

Bond turned to Vesper.

'Are you sure that he's the same man?' he asked.

Her face was still white. She picked up her glass of wine and drank from it. Her hands were shaking.

'I know that he is,' she said. 'My headache is still had. I'm going to lie down in my room.'

She left the table and walked from the terrace. She didn't look back.

Bond ordered some coffee. Then he got up and walked through the hotel. There was a black Peugeot in the car park. Was it the car that they had seen before? Bond couldn't he sure. He looked inside, but it was empty. The boot was locked. He made a note of the car's number, then he walked back to the terrace. The man was eating and didn't look up. Bond sat in Vesper's chair and watched the other table.

A few minutes later, the man asked for the bill. He paid it and left. Bond heard the Peugeot drive away towards Royale.

Versoix brought Bond his coffee.

'Who was the man at the other table?' Bond asked the hotel owner. 'He looked like a friend of mine.'

'I don't know,' said Versoix. 'I've never seen him before. But he enjoyed his lunch. He said that he would come here again, in a day or two. He comes from Switzerland.'

'Miss Lynd made an early telephone call,' said Bond. 'I must remember to pay for it. A call to Paris. An ElysГ©e number, I think.'

Mathis had an Elysee telephone number, Bond remembered.

'Thank you, Monsieur, but there's nothing to pay,' said Versoix. There was no reply to Miss Lynd's call to Paris. But it was an Invalides number, not an Elysee number.'

Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,

"Яагаад энийг асуугаад байгаан?" гэж Веспер ууртай асуулаа."Чи надаа аар нэгэн хайртай хүн байгаа гэж бодоод байгаамуу? " Түүний нүд нулимсаар дүүрчихлээ. Миний миний толгой их өвдөж байна. Би өглөөнийхөө өрөөндөө байж байя. 

2 цагийн дараа Бонд эрэгрүү явлаа. 

Веспер Бонд 2 дахиад өдөрийн хоол идэж байх үер Бонд дахиж утасны талаар асуусангүй. Тэрний оронд өглөө алхсан тухайгаа ярилаа. Веспер ганц 2 үг л хэлэв. Тэр түүнрүү харж чадахгүй байлаа. 

Гэтэл гэнэт Весперийн царай айсан шинжтэй Бондын ард байгаа хүнрүү гөлөрч байв. 

Бонд толгойгоо эргүүлж харлаа. Нэг хүн дэнжийн эсрэг талд сууж байлаа. Тэр хүн 55 настай орчим хүрэн үстэй байлаа. Тэр хослол өмссөн байлаа. Бонд түүнийг бизнесмэн гэж бодлоо. 

"Юу болоов хонгор минь" гэж Бонд Весперээс асуулаа. 

"Энэ машинд байсан хүн байна" гэж тэр хэллээ. "Тэр биднийг дагаад байна"

Бонд дахин эргэн харлаа. Версоикс түүнд меню үзүүлж байв. Тэд дарсны тухай ярилцаж байлаа. Хэсэг хугацааны дараа Версоикс яваад өглөө. 

Бонд Веспер 2 хэсэг хугацаанд тэр хүнийг ажиглалаа. Тэр сонин гаргаж ирээд уншиж эхэллээ. 

Тэр нэг нүдэндээ хар боолттой байлаа. Тэгээд Бонд Весперлуу эргэж харлаа. 

"Тэр хүнтэй ижилхэн гэдэгт итгэлтэй байна уу?" гэж тэр Весперээс асуулаа. 

Түүний царай цагаарсан хэвээрээ л. Тэр хундагатай дарсийг авч уулаа. Түүний гар нь салганаж байлаа. 

"Би тэр залуу мэднэ" гэж Веспер хэллээ. "Миний толгой өвдөөд байна, би өрөөндөө хэвтлээ" гэж тэр худлаа хэллээ. 

Тэр ширээнээс босож дэнжээс явлаа. Тэр эргэж харсангүй. 

Бонд кофе захиаллаа. Тэгээд тэр босоод буудалруу явлаа. Тэнд машины зогсоолд хар Пегиут байлаа. Тэр машиныг өмнө нь харж байлуу? Бонд тэрэнд итгэхгүй байлаа. Тэр доторхийг нь харлаа хоосон байв. Бас унтраастай байлаа. Тэр машины дугаарыг тэмдэглэж аваад буцаад дэнжрүү явлаа. Тэр залуу идэж байлаа юм харсангүй. Бонд Весперийн сандал дээр суугаад бусад ширээнүүдийг харж байлаа. 

Хэсэг хугацааны дараа Бонд билл асуугаад төлбөрөө төлөөд явлаа. Бонд пегоутийг Рояалаас чиглэлрүү явж байхыг сонслоо. 

Версоикс Бондын кофег авчирлаа. 

"Тэр ширээн дээр сууж байга залуу хэн бэ?" гэж Бонд эзнээс асуулаа. "Тэр миний танилтай юм шиг санагдаад"

"Би мэдэхгүй байна" гэж Версоикс хэллээ. Би түүнийг өмнө нь харж байгаагүй юм байна. Гэхдээ тэр үдийн хоол идсэн. Тэр энд өмнө нь ирж байсан гэж хэлж байсан. Нэг 2 өдөрийн өмнө нь тэр Швецараас ирсэн. 

"Хатагтай Линд өглөө утасаар ярьсан " гэж Бонд хэллээ. Би түүний төлбөрийг нь санах хэрэгтэй байна л даа. Парисруу залгасан. 

Матис Элиссэгийн дугаарыг Бонд саналаа. 

"Баярлалаа. Монсеур гэхдээ тэнд төлбөр гараагүй" гэж Версоикс хэллээ. Хатагтай Линд Парисруу залгаагүй. Тэр Элисигийн дугаар биш байсан.

 

16-р бүлэг Утасны дуудлага

Vesper had unpacked Bond's suitcases and she had put his clothes away. In the bathroom, his toothbrush and shaving things were on a glass shelf. Vesper's toothbrush was next to them. There were also two small bottles. Bond noticed with surprise that one of the bottles contained sleeping pills.
'Perhaps she has problems sleeping,' he thought, 'after what happened to her at Le Chiffre's villa.'
Vesper had run a hot bath for him.
'Thank you, darling!' he called, as he got into the water. 'A bath is exactly what I want now. And then I want you.'
'Well, I want my dinner and some champagne, so hurry!' she called back, laughing.
'All right, all right,' said Bond.
He washed, then got out and dried himself. He dressed in a white shirt and dark blue trousers.
Vesper came into his room without knocking on the door. She was wearing a blue shirt and a dark red skirt. The shirt was the same colour as her eyes.
She held his hand and together they went downstairs.
Their table was on the terrace. They sat down and Bond poured two glasses of champagne. While they ate, Bond told Vesper about his swim. Then they talked about their plans for the following morning. They did not speak about their feelings for each other, but Bond could see the excitement in Vesper's eyes.
They finished the food and opened a second bottle. Then Vesper smiled at him.
'You give me all the things that I like best,' she said, I wish that I deserved it.'

'What do you mean.' asked Bond, surprised.
Vesper looked at him.
'You really don't know much about me,' she said suddenly. A small shadow seemed to pass between them.
'I know all that I need to know until tomorrow,' said Bond. 'And the next day and the next.' He poured some more champagne. 'You don't know much about me.'
'People are like islands,' said Vesper. 'They can be very close, but they don't really touch.' She laughed suddenly, then she put a hand on his. 'Don't look so worried. My island feels very close to your island tonight.'
The small shadow had passed. They drank their coffee. Then Vesper stood up and put a hand on his shoulder.
'I'm tired,' she said. She kissed him lightly then went into the hotel. A minute or two later, Bond saw the light go on in her room.
He finished his drink. Then he thanked Versoix and his wife for the dinner and went upstairs.
It was only half-past nine when he stepped into Vesper's room. Moonlight shone through the window. Bond closed the door behind him.
He walked across to Vesper's bed.
Bond woke up in his own room at dawn. For a time he lay there smiling as he remembered the night before. Then he got out of bed.
Some minutes later, he went quietly out of the hotel and down to the beach. He went into the water and swam.
'I love her,' he said to himself 'And today I'll ask her to marry me.'
When he got back to the hotel terrace, he was surprised to see Vesper downstairs. She came out of the telephone booth in the lobby. She turned and began to walk quietly up the stairs towards their rooms.

 

'Vesper,' he called.
Vesper turned quickly and put a hand up to her mouth. She stared at him.
'What's the matter, darling?' he asked.
'N-nothing.' She gave a little laugh. 'You surprised me, that's all. I was just telephoning Mathis.' She spoke quickly. 'I wanted him to get me another dress. I've - I've not got anything nice to wear. Have you been for a swim? Was the water nice?'
'It was wonderful,' said Bond. He was watching her carefully. He knew that she was lying about the telephone call.
'We'll have breakfast on the terrace,' he said. He put his arms round her, but she moved quickly up the stairs.
'It - it was a surprise to see you,' she said. She laughed loudly - too loudly.
Bond wanted to tell her to relax and tell the truth. But instead he smiled.
'I'll see you on the terrace for breakfast,' he said.
Then he went to his room.

 

 

Веспер Бондын чемоданаас  хувцаснуудыг гаргаж тавьлаа. Угаалгын өрөөнд түүний шүдний сойз, сахалын татуурга байлаа. Весперийн шүдний сойз дэргэд нь байв. Тэнд мөн жижиг 2 лонх байв. Бонд нэг лонхон дээр нь эм гэж тэмдэглэсэн байлаа.
"Тэр магадгүй унтах тал дээр асуудалтай байх Ле Чиффрегийн зуслангий байшингийн дараа юу болсон бол" гэж Бонд бодлоо.
Весперт шүршүүрт орж байв.
"Баярлалаа хонгор минь" гэж тэр хэллээ. Тэр бас усанд орлоо. "Шүршүүр шиг яг түүний хүсэж байсан шиг халуун байлаа."
"Заза би орой хоол идэж шампанск уумаар байна хурдлаарай" гэж Веспер тэр инээлээ.
"Заөө" гэж Бонд хэллээ.
Тэр усанд орж дуусаад гарч ирж өөрийгөө хатаав. Тэр цагаан пиджак өмсөж хар хөх өмд өмслөө.
Веспер түүний өрөөнд тогшилгүйгээр оров. Тэр цагаан цамц хар улаан банзал өмссөн байлаа. Цамц нь яг өөрийнх нь нүдний өнгөтэй ижил байлаа. Тэр түүний гараас сугадаж хамтдаа доошоо явлаа.
Тэндний ширээ дэнж дээр байсан. Тэд сандал дээрээ суугаад шампанск задаллаа. Тэд хооллож байх явцдаа Бонд Весперт өөрийнхөө сэлсэн тухайнгаа ярилаа. Тэгээд тэд маргааш өглөөний төлөвлөгөөний талаар ярилцлаа. Тэгээд тэд өөр зүйл ярилцсангүй гэхдээ Бонд түүний нүднээс сэрэл нь хөдөлсөн байхыг харлаа. Тэгээд тэд хоолоо идэж дуусаад 2 дахь шампанскаа задаллаа тэгээд Веспер түүнрүү харж инээлээ.
"Чи надад бүх зүйлийг өгсөн энэ чинь л гайхалтай" гэж эмэгтэй хэллээ. "Энийг зүй ёсны хэрэг гэж бодож байна."
"Энэ чинь юу гэсэн үг билээ" гэж Бонд гайхсан байдалтай асуулаа.
Веспер түүнрүү харлаа.
 "Чи миний талаар тийм ч их мэдэхгүй" гэж Веспер гэнэт хэллээ. Жижиг сүүдэр тэд нарын хооронд дамжиж байгаа юм шиг болов.
"Би бүгдийг мэднэ маргааш болтол би мэдэх болно" гэж Бонд хэллээ. "Дараагийн өдөр тэрний дараа" тэр жоохон шампанск уулаа. "Би мэдэхгүй ш дээ"
"Хүмүүс яг арал шиг тэд нууцлаг тэд түүнд хүрдэггүй" гэж хэлээд тэр гэнэт мишээлээ. Тэгээд тэр түүний гаранд хүрээд. "Битгий санаа зовоо миний арал нууцлаг санагдаж байгаа."
Нөгөө жижиг сүүдэр алга боллоо. Тэгээд кофе уулаа. Тэгээд Веспер босоод түүний гараас гараа аваад мөрөн дээр нь хүрлээ.
"Би ядарсан бололтой"  гэж тэр хэлээд. Түүнийг үнсээд буудалруу явлаа. Ганц 2 минутын дараа түүний өрөөнд гэрэл асахыг Бонд харлаа.
Тэр ууж дуусаад. Версоикс болон түүний эхнэрт оройн хоолоор дайлсан талархлаа илэрхийлээд дээшээ шатаар гарлаа.
9.30 тэр Весперийн өрөөнд орлоо. Сарны гэрэл цонхоор нэвт тусаж байв. Тэр хаалгаа хаагаад Весперийн орлуу явлаа. Тэр үүрээр өрөөндөө сэрлээ. Тэр шөнийн өмнө унтаж чадахгүй байснаа санаж инээмсэглэлээ. Тэр тэгээд орноосоо босоод яваад өглөө. Хэсэг хугацааны тэр буудлаас чимээгүй гарч эрэгрүү явлаа. Тэр усанд орж сэллээ.
"Би түүнд хайртай" гэж тэр өөртөө хэллээ. "Өнөөдөр би түүнд гэрлэх санал тавина"
Тэр буцаад буудал явж байх үедээ Весперийн буудлын шатан дээр байхыг хараад гайхширлаа. Тэр үүдний хэсэгт утасны бүхээгт гарч ирсэн байлаа. Тэгээд буцаад сэмхэн өрөөрүүгээ явлаа.
"Веспер" гэж Бонд дуудлаа.
Тэр эргэж харан амаа гараараа таглалаа. Түүнрүү харж бүлтийлээ.
"Юу болоов хонгор минь" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж эмэгтэй хариулаад. "Яасн чи гайхсан уу би зүгээр л Матистай ярьсан юм." гэж тэр хурдан хэллээ. "Өөр хувцас аваад ир гэж түүнээс хүссэн юм л даа. Надад өмсөх гоё хувцас байгаагүй юм. Чи сэлж байсан юмуу? Ус гоё байсан уу?"
"Тиймээ гайхалтай" гэж Бонд хэллээ. Тэр түүнрүү нухацтай харж. Тэр утасны талаар худлаа ярьж байгааг мэдэж байлаа.
"Бид дэнж дээр өглөөний цайгаа ууна" гэж Бонд хэллээ. Тэр түүний гарыг барих гэтэл тэр хурдхан яваад өглөө.
"Чамайг хараад цочирдлоо" гэж хэлээд. Тэр чангаар инээлээ.
Бонд амралт болон үнэнийг хэлэхийг хүссэн. Гэхдээ тэр дотороо инээж байлаа.
"Би дэнж дээр өглөөний цайн дээр уулзъя" гэж Бонд хэллээ.
Тэгээд тэр өрөөрүүгээ явлаа. 

15-р бүлэг Жижиг зочид буудал

Vesper visited Bond each day. Soon he was well enough to leave the hospital. But he did not want to go to one of the big hotels in Royale.
'I'll find you somewhere outside of the town,' said Vesper.
The next day, she came with his clothes, a hired car and a driver.
'Where are we going?' asked Bond.
'Wait and see,' she said.
Vesper was quiet as they drove along the coast road. Once or twice Bond saw her look into the driver's mirror.
'Is something wrong?' he asked.
'It's nothing,' she said quickly, it's silly. I thought that we were being followed.' She looked behind them. 'Oh, look!'
Bond turned and looked through the back window. About half a kilometre away, he saw a black car. It was moving fast.
Bond laughed. 'We can't be the only people using this road,' he said. 'Nobody is following us. We're not doing anything wrong. Stop worrying, Vesper.'
'I expect you're right,' she said. 'And we're nearly there.'
She sat quietly and looked out of the window. But Bond knew that she was nervous. After a few minutes, they came to a small road that went down to the sea.
'Drive down there and stop,' Bond told the driver.
The driver slowed the car and turned off the coast road. He stopped the car behind some trees. Bond and Vesper watched through the back window.
Vesper held Bond's arm tightly. They saw the other car getting closer. It went past and a man's face looked quickly towards them.

Vesper's face was white with fear.
'He looked at us,' she said, I knew that he was following us.'
'Don't be silly,' said Bond. 'He was looking at that sign.'
Bond pointed to a sign on the corner of the road. The sign read, Fresh Fruit for Sale.
There's probably a fruit farm further down this road,' he said.
'Oh, yes,' said Vesper. 'Of course, you must be right. I'm sorry.'
'Forget it,' said Bond. 'The sun's shining and this is our holiday. The job is finished and there's nothing to worry about. Is there?'
'No, of course there isn't,' said Vesper. She smiled again. 'We're almost there. I hope that you like it.'
After a few minutes they saw the sea. Then a small, brightly-painted hotel appeared between the trees.
'It's not very big,' said Vesper. 'But it's very clean and the food is wonderful.' She looked at Bond. 'Will it be all right?'
'I love it!' he told her.
The car stopped behind the hotel. After a moment, the owner came out to meet them. Monsieur Versoix was about fifty years old.
Versoix took Bond and Vesper to their rooms. Bond's room was on the corner of the building. The window looked out onto the sea. Vesper's room was next door. There was a bathroom between the two rooms. Everything was clean and comfortable.
'Dinner will be at seven-thirty,' Versoix told them. 'I'm sorry we're so quiet. More people will come at the weekend.'
They were speaking outside of Vesper's room. After Versoix left them, Bond pushed Vesper into her room and closed the door. He kissed her gently.

 

 

'This is wonderful,' Bond said.
Vesper's eyes were shining and she put her hand on his arm. They held each other close for a moment. Then Bond kissed her again. He kissed her harder this time, and she fell back on to the bed.
He sat beside her and they looked at each other. Bond put his arm round her. Then she got up and walked over to the window.
'It's going to take some time to get ready for dinner,' Vesper said. 'Go for a swim. I'll unpack your clothes for you.'
Bond came and stood close against her. He put his arms round her.
'Not now,' she said quietly.
Bond kissed her neck.
'All right, Vesper,' he said. He walked over to the door and looked back at her. She had not moved. Then he went out and shut the door.
Bond walked along to his room and sat down on the bed. He could not decide what to do. Have a sleep? Go for a swim? Alter a moment, he put on his swimming shorts and went downstairs. He went out on to the terrace and down to the beach.
He walked along the edge of the water until he could not see the hotel. Then he went into the sea. It was nearly seven o'clock and the sun was setting. Soon it would disappear.
Bond thought about Vesper as he swam. He knew that he wanted to sleep with her. She was a very secretive person, and there were things that she would never tell him. Bond found this secrecy very exciting.
After some time, Bond came out of the water. He lay on the beach until his body was dry. Then he walked back to the hotel.

Өдөр бүр Веспер Бонд дээр очдог боллоо. Удахгүй түүний бие эмнэлэгээс гарахад хангалттай болно. Гэхдээ Рояалийн том буудалд очихыг хүсэхгүй байлаа.
 "Би чамайг хотын гадна нэг аваачна" гэж Веспер хэллээ.
Маргааш өдөр нь түүний хувцасыг авчирлаа. Тэр машин хөлсөлсөн байв.
"Бид хаашаа явах билээ?" гэж Бонд асуулаа.
"Хүлээж байгаад хараарай" гэж Веспер хэллээ.
Тэд эрэг зам дагуу явж байлаа, Веспер юм дугарахгүй байв. Бонд машиныхаа толинд ганц 2 зүйл харав.
"Ямар нэгэн зүйл буруу байна уу?" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж Веспер хурдан хариуллаа. Энэ их тэнэг хэрэг байна л даа. Гэхдээ биднийг ямар нэгэн зүйл дагаад байгаа юм шиг байна гэж бодож байна. "Тэр эмэгтэй тэдний өмнө ямар нэгэн зүйл байгаа харлаа, Ооох хардаа"
Бонд эргэж ар талын цонхруу харлаа. Хагас километрийн зайд хар машин явж байлаа. Тэр машин хурдтай явж байв.
Бонд инээж. Би энэ замыг ашиглаж байгаа цорын ганц хүмүүс биш. Хэн нэгэн биднийг дагаж байна. Бид ямар нэгэн буруу зүйл хийгээгүй биздээ. Зогс Веспер.
"Би чиний зөв гэж бодож байна" гэж эмэгтэй хэллээ. "Бид тэдэнтэй ойрхон байна."
Тэр нам гүм сууж байлаа тэгээд цонхоор харлаа. Бонд түүнийг нервитэй байгааг мэдлээ. Хэсэг минутын дараа тэд жижиг зам дээр ирж далайруу явлаа.
"Тэнд зогсоорой" гэж Бонд жолоочид хэллээ.
Жолооч хурдаа багасгаж замаа зогсоолоо. Тэр зарим модны дэргэд зогсож байв. Бонд Веспер арын цонхоороо харлаа. Веспер Бондын гарыг чанга атгалаа. Тэд нөгөө машиныг нууцаар харж байв. Тэд нарын урдуур нэг хүн хурдан гарч өнгөрлөө.

Веспер айсан шинжтэй түүний царай цагаарсан байлаа.
"Тэр бид нарыг харсан болов уу?" гэж Веспер асуулаа. Тэр бид нарыг дагаж байсан гэж бодож байна.
Бонд замын булан дахь самбарлуу ширтэж байлаа. Тэр самбар дээр эрүүл жимс зарна гэсэн байлаа.
"Энэ замын доош жимсний аж ахуй байж магадгүй юм байна шүү" гэж Бонд хэллээ.
"Тиймээ чиний зөв намайг уучлаарай" гэж Веспер хэллээ.
"Мартдаа нар жаргаж байна энэ л бидний амралт шүү дээ. Ажил дууссан шүү дээ тэр талаар санаа зовох хэрэггүй тиймүү?"
"Үгүй мэдээж тэнд юу ч байхгүй" гэж Веспер хэллээ. Тэр инээмсэглээд бид бас тэнд байх болно. Тэнд байх чамд таалагдана гэж найдаж байна.
Хэдэн минутын дараа тэд далайг харлаа. Тэгээд тэр моднуудын дунд тод будсан жижиг буудал үзэгдлээ.
"Энэ тийм ч том биш юм" гэж Веспер хэллээ. Гэхдээ доторх нь маш цэвэрхэн хоол нь гоё. Тэр Бондруу харлаа. "Энэ тэгээд зүгээр үү?"
"Би энэнд дуртай" гэж Бонд Весперт хэллээ.
Машин буудлын өмнө зогслоо. Хэсэг хугацааны дараа буудлын эзэн гарч ирлээ. Тэ 55 орчим настай байх. Версоикс Бонд Веспер 2т өрөөг нь өглөө. Бондын өрөө байшингийн буланд байлаа. Цонхоор нь далай харагддаг. Весперийн өрөө дараагийн хаалга нь байлаа. 2 өрөөний голд угаалгын өрөө байлаа. Бүх зүйл цэвэрхэн тухтай байлаа.
"Оройн хоол 7.30" гэж Версоикс тэр 2т хэллээ. "Намайг уучлаарай гэхдээ бид 2 маш чимээгүй нам гүм баймаар байна. Энэ 7 хоногт олон хүн иржээ."
Тэд Весперийн өрөөний гадаа ярилцаж байлаа. Версоиксийг гарсаны дараа Бонд хаалга хааж Весперийг цааш түлхэж үнслээ.

"Энэ маш гайхалтай байна" гэж Бонд хэллээ.
Весперийн нүд нь гэрэлтэж түүний гаран дээр гараа тавьлаа. Тэд бие биенийхээ нууц хэсэгт хүрлээ. Тэгээд Бонд түүнийг дахин үнслээ. Тэгээд тэд харилцан үнсэлцэж оронд дээр эмэгтэй нь хэвтлээ. Тэр түүний өмнө сууж бусад зүйлсийг ажиглалаа. Бонд түүний гарийг барьж тойрууллаа. Тэгэхтэл тэр босож цонхруу алхалаа.
"Оройн хоолонд орох цаг болчиж" гэж Веспер хэллээ. "Тэгээд сэлэхдээ хувцасаа тайлна. "
Бонд түүний өмнө ирж түүний гарыг барьж тойруулж эхэллээ.
"Одоо бишээ" гэж тэр намуухнаар хэллээ.
Бонд түүний хүзүүг үнслээ.
"Заза Веспер" гэж тэр хэллээ. Тэр хаалгаруу алхаж түүнийг араас нь харлаа. Тэр хөдөлсөнгүй. Тэгээд тэр гарч хаалгаа хаав. Бонд ганцаараа өрөөрүүгээ явж орон дээр суулаа. Тэр юу хийхээ шийдээгүй байлаа. Унтах уу? Сэлэх үү? энэ хугацааны дараа тэр усны хувцасаа өмсөөд тэр шатаар доош буулаа. Тэр эрээгээс доошоо овоолсон шорооруу явлаа. Тэр буудлыг харагдахгүй газар хүртэл ганцаараа алхаж явлаа. Тэгээд тэр далайруу явлаа. 7 болж байлаа нар тогтуун байлаа. Удахгүй алга болох гэж байлаа.
Тэр Весперийн тухай бодлоо. Тэр мэдэж байлаа тэр түүнтэй унтахыг хүсэж байгааг. Тэр маш зожиг хүн юм тэр үүнийгээ хэзээ ч хэлж байгаагүй байх. Бонд энэ нууцыг олсонд үнэхээр гайхширлаа. Хэсэг хугацааны дараа Бонд уснаас гарч ирлээ. Тэр биеэ хатах хүртлээ эрэг дээр байлаа.
Тэгээд тэр буцаад буудалруу алхалаа.

Үргэлжлэл

After Mathis left, Bond lay back and closed his eyes. He was thinking about Vesper as he fell asleep.

Four days later, Bond was feeling much better. He asked to see Vesper. He had been too ill to see her before now. Bond had to ask Vesper some difficult questions. He had to write a report to M. But he didn't want to tell M that Vesper was stupid. She could lose her job.

He expected Vesper to look ill. But she was brown and healthy from the sun. She came into his room smiling.

'I've been to the beach every day,' she explained. 'The doctor said that the sunshine would be good for me. Head of S agreed, and I've found a lovely beach down the coast. I take my lunch and go there each day. I don't come back until the evening.'

Bond could not think of anything to say. He stared at the beautiful girl and felt angry.

'You'll be able to get up soon,' Vesper went on. 'The doctor told me. He said that swimming in the sea will be good for you.'

'It will be weeks before I can swim,' said Bond, angrily. 'But you... you go and enjoy yourself!'

'I - I'm sorry,' said Vesper. 'I... I wanted to help you.' She began to cry. 'I'm really sorry. This is all my fault.'

Bond put a hand on her arm.

'It's all right, Vesper,' he said gently. 'I'm sorry that I shouted at you. Of course I'll come to the beach with you. It will be wonderful.'

Bond gave her a cigarette.

'What happened after you left me in the night club?' he asked.

'I was stupid,' said Vesper. She looked away from him. 'I couldn't see Mathis, so I went outside. I saw a man waiting in a car. I thought it was Mathis. When I got near, two of Le Chiffre's men jumped out from behind another car.

'I screamed,' she went on. 'But nobody heard me. The men picked me up and put me in the back of the car. I threw my bag out of the car window. Did it help you?'

'Yes, it did,' said Bond.

But Bond knew that Le Chiffre had wanted him to follow the Citroen.

'I think I fainted,' Vesper went on. 'I don't remember much about the car journey.'

'Did they hurt you after they took you away?' asked Bond.

'No, they tied me to a chair and played cards,' she replied. 'Then they went to sleep. That's how SMERSH got them. My chair was in a corner of the room. I didn't see SMERSH. I heard some strange noises. Then I heard one of the men fall off a chair. After that, the door closed. Then Mathis and the police arrived. That was an hour later. I slept most of the time. Once I heard a terrible scream from very far away.'

'That was probably me,' said Bond.

Vesper started to cry again.

'They did awful things to you, and it's my fault,' she said.

'It's all right,' said Bond, 'It's finished now. Let's forget it.'

'I thought that you'd he angry with me,' said Vesper. 'How can I thank you? Is there something that I can do? I want to do something.' She looked at him and smiled. 'I promise to do something.'

'Something?' he smiled at her.

'You promise?' he said.

She looked into his eyes and put her hand on his hand. 'I promise,' she replied quietly.

After a moment, she picked up her bag and walked to the door.

'Shall I come tomorrow?' she asked.

'Yes, please, Vesper,' said Bond.

Матис өрөөнөөс гарлаа, Бонд нүдээ аньж хэвтэв. Тэр унтангаа Весперийг одлоо. 4 хоногийн дараа Бондийн бие арай дээрдлээ. Тэр Весперийг харсан уу гэж асуулаа. Тэр одоохоогийнхоос өмнө өвчтэй харагдаж байлаа. Бонд Весперээс хэд хэдэн хүнд асуулт асуулаа. Тэр М-т илтгэл бичиж байлаа, Веспер бол тэнэг зүйл гэдэгийг М-д хэлэхийг хүсэхгүй байлаа. Тэр ажилаа алдах ч боломжтой байлаа. Тэр Весперийг хараад гайхлаа. Гэхдээ тэр эрүүл харагдаж байлаа. Тэр өрөөнд инээмсэглэн орж ирлээ. 

"Тэр өдөр бүр далайн эрэг дээр байсан" гэж тэр хэлсэн. Эмч надад хэлсэн нарны туяа надад сайн гэж. С-н толгой ч гэсэн бас зөвшөөрсөн тэгээд би замын тэндэх эрэг дээр байсан. Би үдийн хоолоо өдөр бүр тэнд иддэг байсан. Би шөнө болтол ирдэггүй байсан. 

Бонд юу гэж хэлэхээ мэдэхгүй байлаа. Тэр хөөрхөн охинуу ширтэж байсан ч тэр ууртай байлаа. 

"Чи удахгүй босох боломжтой болно" гэж хэлээд Веспер яваад байлаа. "Доктор надад хэлсэн. Тэр хэлэхдээ  чамайг далайд сэлвэл сайн шүү гэсэн."

"Би сэлэхээсээ өмнө хэдэн долоон хоног байх ёстой" гэж Бонд хэллээ. "Гэхдээ чи чи сайхан харагдаж байна."

"Намайг уучлаарай" гэж Веспер хэллээ. "Би чамайг аврахыг хүсэж байсан. Тэр уйлж эхэллээ. Намайг үнэхээр уучлаарай. Энэ миний буруу."

Бонд түүний гарыг түлхлээ. 

"Энэ зүгээрээ Веспер" гэж тэр хэллээ. Намайг уучлаарай. Мэдээж би чамтай цуг эрэгрүү явнаа. Энэ ч гоёдоо. 

Бонд түүнд тамхи өглөө. 

"Шөнийн клубд чамайг явсанаас хойш юу тохиолдсон юм бэ?" гэж тэр асуулаа. 

"Энэ тэнэг байсан" гэж Веспер хэллээ. Тэр түүнрүү харлаа. "Би Матисийг хараагүй, тэгээд гарсан. Тэгээд машины гадаа хүн хүлээж байгааг харсан. Би тэрийг л Матис гэж бодсон. Намайг тэр машинруу ойртоход Ле Чиффрегийн 2 хүн машинаас гарч ирсэн. "

"Би хашгирсан" гэж хэлээд тэр явлаа. "Гэхдээ хэн ч намайг сонсоогүй. Тэр машинаас гарч ирсэн хүн намайг машинруу чирж оруулсан. Тэгээд би машины цонхоор цүнхээ чулуудсан. Энэ чамд тусалсан уу?"

"Тиймээ, тэгсэн" гэж Бонд хэллээ. 

Гэхдээ Ле Чиффре Ситроенийг дагаасай гэж бодсон. 

"Би ухаан алдсан гэж бодсон" гэж Веспер хэллээ. "Машин дотор юу болсоныг би санахгүй байна"

"Тэгээд тэд чамайг өвтгөсөн үү?" гэж Бонд асуулаа. 

"Үгүй тэд намайг хүлээд хөзөр тоглоцгоосон" гэж Веспер хэллээ. "Тэгээд тэд унтахаар явцгаасан. Смерш тэдгээрийн яаж авсан. Миний сандал өрөөний буланд байсан. Би Смершийг хараагүй. Би харин хачин чимээ сонссон. Тэгээд би сандал дээрээс нэг хүн унахыг сонссон. Энэний дараа хаалга хаагдсан. Матис болон цагдаа ирсэн. Энэ бараг цагийн дараа байсан байх. Би хэсэг хугацаанд унтсан. Би холоос аймар хашгирах чимээ сонссон."

"Тэр чинь магадгүй би байх" гэж Бонд хэллээ. 

Веспер дахиад орилж эхэлсэн. 

"Тэд чамд аймшигтай юм хийсэн үү?" гэж тэр хэллээ. 

"Энэ зүгээрээ" гэж Бонд хэллээ. "Энэ чинь өнгөрсөөн. Мартдаа."

"Чи надад уурлаж байгаа байх гэж бодож байна" гэж тэр хэллээ. 

"Би яаж чамайг баярлуулах вэ? би чиний төлөө ямар нэгэн зүйл хиймээр байна." 

"Ямар нэгэн зүйлээ" гэж Бонд асуулаа. 

"Чи амлаж байна уу?" гэж асуулаа. 

Тэр түүний нүдрүү харж гарнаас нь барьлаа. "Амлаж" гэж тэр эмэгтэй хариуллаа. Хэсэг хугацааны дараа тэр хаалгаруу явлаа. 

"Маргааш явж болохуу?" гэж эмэгтэй асуулаа. 

"Тиймээ, Веспер" гэж Бонд асуулаа. 

14-р бүлэг Веспер тайлбарлаж байна

James Bond woke up in a bed. He had been dreaming. It had been a bad dream, and he was shaking. Then he heard a woman's voice.
He opened his eyes. Sunlight was shining through the window. He could hear the sound of birds in the garden outside. He turned his head and saw a nurse sitting beside him. She smiled at him.
'Where am I?' he asked.
'You're in a private hospital in Royale,' she said. 'I have come from England to look after you. I'm Nurse Gibson. I'll go and tell the doctor that you're awake. You've been unconscious since they brought you here two days ago. We've been worried.'
Bond closed his eyes for a few minutes. His head and whole body hurt.
The door opened and the doctor came in. Mathis and the nurse followed him. Mathis smiled at Bond, but Bond could see that he was worried.
The doctor was a young Frenchman. He came and stood beside Bond. He spoke clearly in English.
'You have a lot of questions to ask me, Mr Bond,' he said. 'I can tell you most of the answers. Then Monsieur Mathis will speak to you.'
Nurse Gibson gave the doctor a chair to sit in. Then she left the room.
'You have been here about two days,' said the doctor. 'A farmer found your car on his way into Royale. He called the police. Soon, Monsieur Mathis learnt that it was your car. Immediately, he went to Le Chittre's villa with his men. They found you and Le Chiftre and Miss Lynd. She was not hurt, but she was very shocked. She's much better now. She's staying at Royale. She will stay until you're well enough to go back to England.

'Le Chiffre's two gunmen are dead,' the doctor went on. 'Roth men were shot in the back of the head. They were in the same room as Miss Lynd. Le Chiffre was shot between the eyes with the same gun. Did you see him die, Mr Bond?'
'Yes,' said Bond.
'You'll continue to be in pain for several days,' the doctor told him. 'You must rest.' Then he smiled and left the room.
Mathis came and sat in the doctor's chair.
'There's a lot for us to talk about,' he said. 'Our people in Paris and London want to know everything. So does Leiter. Oh, and M spoke to me on the telephone. He's very pleased with you.'
Bond smiled to himself.
'A tall, thin man with one arm came from London,' Mathis went on. 'I think he was Vesper's boss. He spoke with Vesper for a long time. He told her to look after you.'
The man with one arm was Head of S.
'Now,' said Mathis. 'Who killed Le Chiffre?'
'SMERSH,' said Bond.
Mathis looked shocked. 'So they were looking for him,' he said. 'What did the killer look like?'
Bond explained everything that had happened. He was very tired when he finished his story.
Mathis put a hand on Bond's shoulder.
'There's one other mystery,' he said. 'Where did you hide the cheque? We've searched your hotel room three times. It isn't there.'
'It is there,' Bond said. He laughed. 'Each door has a room number. When Leiter left me that night, I unscrewed the number from the door. I put the folded cheque under it. Then I screwed it back on again. It will still be there.'

Бонд орноосоо бослоо. Тэр зүүдэлж байжээ. Тэр хар дарж чичирч байлаа. Тэгээд тэр эмэгтэй хүний дуу сонслоо. Тэр нүдээ нээлээ. Цонхноос нарны гэрэл гийж байв. Тэр гадаа цэцэрлэгт хүрээлэн харж шувуудын жиргэх чимээ сонсов. Тэр толгойгоо эргүүлж харвал түүний дэргэд сувилагч байж байв. Тэр түүнийг хараад инээмсэглэж байв.

"Би хаана байна" гэж тэр асуулаа.

"Та Рояалийн хувийн эмнэлэгт байна" гэж тэр сувилагч хэллээ. "Би таныг асрахаар Англиас ирсэн. Намайг сувилагч Гибсэн гэдэг. Би таныг сэрчихлээ гэж эмчид хэлчихээд ирье. Та 2 хоногийн өмнө энэчээ ирсэн тэрнээс хойш та ухаангүй байлаа. Бид санаа зовж байлаа."

Бонд хэсэг хугацаанд нүдээ анив. Түүний толгой бас бие нь өвдөж байлаа.
 Хаалга онгойж эмч орж ирлээ. Матис сувилагч 2 түүнийг дагаж ирсэн байв. Матис Бондыг хараад инээмсэглэв. Тэр сана зовсон байдалтай харагдаж байлаа. Эмч залуухан Франц эмч байлаа. Тэр Бонд өмнө суугаад цэвэр Англиар ярьж эхлэв.
"Чамд надаас асуух олон асуулж байгаа байх гэж найдаж байна" гэж эмч хэллээ."Би чамд хариултуудыг нь хэлж өгнө Тэгээд чи Матистэй ярилцаж болно"
Сувилагч Гибсэн эмчид сандал авчирч өглөө. Тэгээд сувилагч өрөөний зүүн талруу явлаа.
"Чи 2 хоног гаруй энэчээ байлаа"  гэж эмч хэллээ. Фермерчин таны машины ажлыг олоод Рояалруу авч явсан. Тэр цагдаа дуусан. Удахгүй Матис чиний машиныг сураглаж ирсэн. Тэгээд тэр шуудхан Ле Чиффрегийн зуслангийн байшинруу өөрийнхөө хүнтэй явлаа. Тэгээд тэр тэндээс хатагтай Линд чамайг Ле Чиффрег олсон. Тэр эмэгтэй өвдөөгүй байлээ харин их шоконд орсон. Одоо тэр дээрдсэн. Тэр чамайг бүрэн эдгэртэл энэчээ байж байна.

Ле Чиффрегийн 2 буутай залуу үхсэн гэж тэр хэллээ. Рот хүн түүний тархилуу буудсан. Тэд бүгд хатагтай Линдтэй цуг байж байсан. Ле Чиффре бас нүднийхээ хооронд буудуулсан байсан. Чи тэдний үхсэн байхыг харсан уу? Бонд.
"Тийм" гэж Бонд хэллээ.
"Чиний өвчин чинь арай эдгүүгүй байгаа чи бусад өдрүүдэд амрах ёстой" гэж эмч хэлээд. Тэр инээмсэглээд өлсөөд гарлаа. Матис эмчийн сандал дээр ирж суулаа.
"Бид олон зүйл ярьсан" гэж тэр хэллээ. Парис Англи дахь байгаа хүмүүс тэд болсон хэргийг мэдэхийг хүсэж байна. Тэгээд Лейтер. М надруу утасаар хэлсэн. Тэд нар чамд баярлаж байлаа.
 Бонд түүнрүү  харж инээмсэглэлээ.
Өндөр туранхай залуу Лондонгоос ирсэн. Матис явлаа. Би бодохдоо Весперийн босс гэж бодсон. Тэр урт цагаар Весперийг ярьлаа. Тэр чамайг хармаар байна гэж хэлсэн.
Тэр залуу S-н толгойгын нэг гар байсан.
"Одоо хэн Чиффре-г алсан бэ?" гэж Матис асуулаа.
Смерш гэж Бонд хэллээ.
Матис шоконд орлоо. Тэр түүнийг хайж ирсэн юмуу? Тэд ямар алуурчин шиг харагдаж байсан бэ?
Тэнд юу болсоныг Бонд тайлбарлалаа. Тэр болсон явдалаа яриад үнэхээр их ядарлаа. Матис Бондын мөрөн дээр гараараа хүрлээ.
"Тэнд нэг нууцлаг зүйл байсан" гэж Бонд хэллээ. "Чи чекийг хаана нуусан бэ? Бид чиний буудлын өрөөнд 3 удаа хайсан. Тэнд байхгүй байсан."
"Тэнд байгаа" гэж Бонд хэллээ. Матис инээлээ."Хаалга бүр дугаартай байгаа, Лейтер явсан орой, хаалгаанаас дугаарыг нь тайлсан. Би тэрний дор чекийг хийсэн. Тэгээд би тэрийг буцаагаад боосон. Тэнчээ байж л байгаа."

Үргэлжлэл

'My friend, I forgot to tell you,' said Le Chittre. He smiled. 'My story will be that we met again after our game at the Casino. You agreed to have one more game. But this time you lost. You were very unhappy and you left Royale to go to... well, nobody knows where you went. But before you left, you gave me a note. It explains everything. The note means I'll be able to cash the cheque.' He laughed. 'It's a good story, yes? Now, shall we continue?'
Nobody knows where you went.
'So that was the plan,' thought Bond. He was going to die. There was not enough time for Mathis or Leiter to rescue him.
Then there was Vesper. Soon they would start torturing her too. What would they do to her? He did not want to think about that.
Bond lifted his head. 'No,' he whispered.
Le Chiffre made a small, angry sound. He hit Bond's arms and legs with the stick. Then he pushed the cigarette into Bond's face again. This time it was a millimetre under Bond's right eye.
The pain was terrible. Bond's face felt like a ball of fire. He wanted to scream. His eyes filled with tears and he could not see clearly.
'One more chance,' Le Chiffre told him. 'Do you want to be blind, Mr Bond?'
He took the cigarette away again.
'Now,' he began. 'You - '
'Stop,' said a voice, quietly.
There was somebody else in the room.
Bond lifted his head slowly. Le Chiffre was staring at the doorway, behind Bond. He could see the terror in Le Chiffre's eyes.

 

'SMERSH,' Le Chiffre whispered. 'No! No, I .. .'
'Your two men are dead,' said a voice behind Bond. 'You are a thief and a traitor'. I've been sent from Russia to kill you. You're lucky that I only have time to shoot you. I was told to kill you painfully.'
The voice stopped. The room was silent. Somewhere outside a bird began to sing. Bond stared at Le Chiffre's face. It was white with fear.
There was a soft sound - then no other noise at all. Suddenly, a small black hole appeared between Le Chiffre's eyes. A bullet hole. Le Chiffre's head fell to one side and his body hung over the chair.
A hand came from behind Bond. It pulled his head back. Bond looked up into two shining eyes behind a narrow black mask. Above the mask was a hat. Then the hand pushed his head down again.
'You are lucky,' said the voice. 'I have no orders to kill foreign spies. But you're a gambler. One day, perhaps, you will play against one of us. I must let them see that you're a spy.'
The man stood behind Bond's right shoulder. A moment later, he put his hand in front of Bond's face. The hand was holding a long, thin knife. He held it like a pen. He moved the knife above Bond's hand, which was tied to the chair.
He cut four lines into the back of Bond's hand. They looked like the Roman number III with a line underneath. It was the Russian letter sha. It was the first letter of the Russian word shpion - spy.
Blood begun to fall on to the floor. Bond had suffered the beatings with the stick and the burning cigarette on his face. But this pain was too much. Everything went black as he fell unconscious.

 

 

 

"найз минь би чамд хэлэхээ мартчиж" гэж Ле Чиффре хэлээд. " Казинод тоглолт дууссаны дараа бид дахин уулзсан. Чи надтай олон тоглолт хийхийг зөвшөөрсөн. Гэхдээ чи ялагдсан. Чи баяр баясалгүй Рояаолаас гарсан. хэнч чамайг хаашаа явсаныг мэдэхгүй. Гэхдээ чамайг гархаас өмнө би чамд тэмдэглэлийн дэвтэр өгсөн. Энэ бүх зүйлийг тайлбарлана. Энэ тэмдэглэл намайг чек-д хүргэнэ. " тэр инээлээ. "энэ гоё түүх байгаа биз тиймүү? Одоо цааш үргэлжлүүлэе"

 Хэнч чамайг хаана байгааг мэдэхгүй. 

"Тэгээд энэ төлөвлөгөө юу" гэж Бонд бодлоо. Тэр үхэлрүүгээ явжээ. Mатис Лейтер түүнийг аврах хангалттай цаг байхгүй байлаа. Веспер мөн баригдсан удахгүй түүний тамлаж эхлэх байх. Тэд түүн дээр юу хэрэглэх бол? Бонд энийг бодохыг хүсэхгүй байлаа. Тэр энэ бодлоо толгойноосоо хаялаа. "Үгүй" гэж тэр аяархан шивнэлээ.

Ле Чиффре багахан уурлах чимээ гаргалаа. Тэр Бондын гар хөлрүү нөгөө зүйлээрээ цохилоо. Тэгээд тэр тамхиараа Бондын нүүрлүү дахиад түллээ. Энэ нь Бондын баруун нүдтэй миллиметрийн ойрхон байлаа. 

Энэ нь маш их өвдөж байлаа. Бондын царай галт бөмбөг шиг л болов. Тэр орилмоор байлаа. Түүний нүд нь нулимсаар дүүрч байсан ч тэр гаргаж чадахгүй байлаа. 

"Дахиад боломж олгоё" гэж Ле Чиффре хэллээ. "Чи сохормоор байна ноён Бонд?"

Тэр дахин тамхи авлаа. 

"Одоо" тэр эхэллээ "Чи"

"Зогс" гэж тэр аяархан хэллээ. 

Өрөөнд хэн нэгэн байлаа. 

Бонд удаанаар толгойгоо өргөлөө. Ле Чиффре Бонд урд удаанаар хаалга ширтэй байлаа. Тэр Ле Чиффрегийн нүдэнд дотор ямар нэгэн хүчирхийлэл харлаа.

 

Смеш гэж Ле Чиффре аяархан шивнэлээ. "Үгүй ээ үгүй би..."

"Чиний 2 хүн үхсэн" гэж Бондын өмнө дуу гарлаа. Хулгайч тэрслэгч 2 чинь. Би бол Оросоос чамайг алахаар ирсэн гэж хэлжээ. Чи азтай байна би чамайг буудахаар ирсэн. Би чамд хэлсэн чамайг ална гэж өвтгөж". 

Гарч байсан дуу зогслоо. Өрөө чимээгүй боллоо.Гадаа хаана нэгтээ шувууны жиргээ чимээ сонсогдлоо. Бонд Ле Чиффрегийн царайруу харж байлаа.Түүний царай цагаарч айсан байлаа. Тэнд байсан чимээ алга болж зөөлөн дуу гарч байлаа. Гэнэт жижиг хар зүйл Ле Чиффрегийн нүдний хооронд үзэгдлээ. Сумны нүх байлаа. Ле Чиффрегийн бие нь сандал дээр үлдэн толгой нь түшлэг наллаа. Бонд өмнө нэг гар ирлээ. Тэр буцааж түүний толгойг татаж. Бонд хар масктай 2 нүд л харж байлаа. Маск дээх малгай байлаа. Тэгээд тэр буцаагаад түүний толгойг түлхлээ. 

"Чи азтай юмаа" гэж тэр дугарлаа. Надад өөр гадаадын тагнуулыг алах тушаал байхгүй. Гэхдээ чи нэлээн данстай тоглогч байхаа. Магадгүй нэг өдөр бидний нэг нь чамтай тоглох байх. Би тэд нарыг харах ёстой чи бол тагнуулч. Тэр залуу Бондын баруун мөрний ард зогсож байв. Хэсэг хугацааны дараа түүний гар Бондын нүүрний өмнө гарлаа. Тэр гар нэлээн урт хутгатай байв. Тэр үзэг шиг л харагдаж байлаа. Бондын гаран дээгүүр тэр хутгай явж байлаа Бондын гарыг сандалтай хүлсэн байлаа. Бондын гарын ард 4 огтоллоо. Тэд яг ром тоогоор тэгээд тэрийг дарсан нэг зураас шиг харагдлаа. Энэ нь оросын тэмдэг байлаа. Энэ нь Орос шпион тагнуулын эхний үсэг байлаа. Цус шалан дээр унаж эхэллээ. Бонд нүүрэн дээрээ тамхи унтраалгаж модоор зодуулж зовж байлаа. Гэхдээ энэ өвдөлт маш их. Бүх зүйл мэдрэлгүй харанхуй байв.

13-р бүлэг Тамлах

They took Bond to a large room. There was a large wooden chair by the window. There was also a low table with a glass on it, and a smaller, lighter chair.
Le Chiffre pointed at the smaller chair.
'Use that chair, ' he told the thin man. 'Get him ready.'
He turned to Bond. 'Take off your clothes,' he said. 'Do it, or we will break your fingers. We're serious people, Mr Bond. We don't care if you live or die.'
Le Chiffre nodded to the thin man. Then he turned and left the room.
The thin man took a knife from his pocket. He cut the rope round Bond's arms. Then he moved quickly away from Bond. A moment later, the thin man pulled Bond's jacket down his back. Bond could not move his arms.
The knife cut through the cloth. Suddenly Bond's arms were free. Then the two halves of his jacket fell in front of him.
'Now, take off the rest of your clothes,' the thin man said.
Bond slowly started to take off his shirt.
Le Chiffre came quietly into the room. He was carrying a pot of coffee in one hand, and a large stick in the other hand. Le Chiffre put the coffee on the small table near the window and sat in the wooden chair. He pulled the other chair across so that it was opposite him. Then he poured some coffee into the glass.
Bond stood naked in the middle of the room.
'Sit down,' Le Chiffre said. He pointed to the small chair.
Bond sat down. The thin man tied his arms and legs to the chair. Bond could not move.

The gunman left the room and closed the door.
Lc Chi tire lit a cigarette and drank some coffee. He stared into Bond's eyes. Then he hit Bond hard in the stomach with the stick.
Bond could not breathe for several seconds. He closed his eyes. The pain in his stomach was terrible.
'Do you understand now, my friend?' said Le Chiffre. 'You will answer my questions. It you don't, you will be badly tortured. Then we will torture the girl. It you still do not speak, we shall kill both of you - painfully.'
Bond opened his eyes.
'Good,' said Le Chittre, smiling. 'Now, where is the money? You got a cheque for torty million francs. We know- that it's somewhere in your room. You went back to your hotel to hide it. When you left to go to the night club, four of my people searched your room. They did not find the cheque. So, where is it?'
Bond stared back at him without speaking.
Le Chiffre moved quickly. He hit Bond across the chest with the stick. Bond closed his eyes against the pain. Then, suddenly, he felt Le Chiffre's burning cigarette against his face. It was a millimetre or two below his left eye.
'Aaaagh!' cried Bond.
'The next time it will be in your eye,' said Le Chiffre.
He moved the cigarette away and drank some more coffee.
'You... won't be able to cash... the cheque,' said Bond. He was breathing heavily. 'The police... will know that it's mine.'
Le Chittre hit Bond across his legs. Bond nearly fainted.

Тэд Бондыг том өрөөнд оруулав. Тэнд бас цонхны дэргэд том модон сандал байв. Тэнд бас том жижиг сандалнууд байлаа.
Ле Чиффре арай бага сандал дээр суулаа.
"Тэрийг ашигла түүнд бэлд" гэж Ле Чиффре нөгөө залууд хэллээ.
Тэр Бондруу эргэж харсанаа. "түүний хувцасыг тайл" гэж хэллээ. ""Бид чиний хурууг тасдана шүү, бид бол чухал хүмүүс, ноённ Бонд, бидэнд чиний үхэх амьд үлдэх хамаагүй"
Тэгээд Ле Чиффре нөгөө хүнрүү дохиод, зүүн талын өрөөрүү орлоо.
Тэгээд нөгөө залуу хармаанаа хутга гаргаж ирлээ. Бондын гаранд байсан хүлээсийг огтоллоо. Тэгээд тэр Бондоос хурдхан шиг холдлоо. Хэсэг хугацааны дараа тэр залуу Бондын хувцасыг буцаагаад өглөө. Бондын гар хөдөлсөнгүй. Түүний хувцас хутгаар зүсэгдсэн бололтой. Гэнэт Бондын гар чөлөөтэй боллоо. Түүний өмнө түүний хагас дутуу хувцаснууд байлаа.
"одоо хувцаснуудаа тайл" гэж нөгөө залуу хэллээ.
Бонд удаанаар хувцасаа тайлж эхлэв.
Ле Чиффре аяархан өрөөнд орж ирлээ. Тэр нэг гартаа кофе нөгөө гартаа саваа мод барьж орж ирэв. Ле Чиффре кофегоо цонхны ойролцоох ширээн дээр тавиад модон сандал дээр суулаа. Тэр сандалыг авчирч түүний өмнө суулаа.  Тэгээд тэр шилэн дээр зарим кофегоо асгалаа.
Өрөөний голд Бонд шалдан байлаа.
"Суу" гэж Ле Чиффре хэллээ. Тэр жижиг сандал дээр суулаа.
Бонд сандал дээр суулаа. Түүний гарыг нөгөө залуу хүлэв. Тэр хөдөлж чадсангүй.
Нөгөө залуу хаалгыг хаагаад өрөөнөөс гарлаа. Ле Чиффре тамхиа асааж зарим кофе уулаа. Тэр Бондын нүдрүү чиглэлээ. Тэгээд тэр нөгөө модоороо Бондын гэдэсрүү цохилоо.
Бонд хэдэн секунд амьсгаадаж чадсангүй. Тэр нүдээ анилаа. Түүний гэдэс цохилтонд хүчтэй өвдсөн бололтой. 
"чи ойлгож байна уу? найз минь" гэж тэр хэллээ."Чи миний асуултанд хариулах ёстой, хэрвээ тэгэхгүй бол би чамайг аймшигтайгаар тамлах болно, Тэгээд дараа нь бид охиныг тамлах болно, Тэгээд чи юу ч ярихгүй бол бид аль альныг нь алах болно."
Бонд нүдээ нээлээ.
"Сайн байна"  гэж Ле Чиффре хэлээд инээмсэглэлээ. "Одоо мөнгө хаана байна, чи надаа 40 сая франк авсан. Бид мэдмээр байна чиний өрөөний хаана байгааг, Чи түүнийг буудалд нуусан. Чамайг шөний клубруу явах хооронд манай хүмүүс чиний өрөөнөөс хайсан. Тэд тэндээс чекийг олоогүй. Тэр хаана байна?"
Бонд түүнрүү харж юу ч дугарсангүй.
Ле Чиффре хурдан хөдөлж, түүнийг дахиад нөгөө зүйлээрээ цохилоо. Бонд өвдсөндөө дахиад нүдээ анилаа. Гэнэт Ле Чиффре шатаж байгаа тамхиа түүний нүүрэн дээр унтраалаа. Энэ нь түүний нүдтэй миллиметрийн зайтай байлаа.
""Ахххх" гэж Бонд ориллоо.
"Дараагийн удаа чиний нүдэн дээр" гэж Ле Чиффре хэллээ.
Дараа нь тэр тамхиа хаяж зарим кофе уулаа.
"Чи чекийг авч чадахгүй" гэж Бонд хэллээ. Тэр гүнзгий амьсгаа авав. "Цагдаа мэдэх болно минийхийг гэдэгийг"
Ле Чиффре түүний хөлрүү цохилоо. Бонд ухаан алдахад ойрхон байлаа.