Үргэлжлэл

Bruce knows the answer, but he can't remember it.

'I can't remember,' says Bruce. 'Tell me.'

'We fall,' says Alfred with a smile, 'so that we can learn to get up again.'

Bruce started to climb the mountain. He found the blue flower easily. He climbed higher. Up and up he went. It got colder and colder. Soon he was walking on ice. It started to snow heavily. Bruce was cold and unhappy. And very tired.

'I have to get to the top,' he thought, 'but I don't know if I can.'

Then at last he saw a big building. He pushed open the heavy door and went in.

Ra's al Ghul was sitting in a big chair. Ducard was next to him. And there was a line of Ninjas with swords in their hands... ready to fight.

Bruce was frightened. He quickly showed them the blue flower in his hand. Ducard took the flower.

'Are you ready to start?' he asked.

'Ready? Oh no,' Bruce said, 'I'm so tired.'

Ducard threw him to the floor. 'You must always be ready,' he said. 'Here we will teach you to be ready.'

One day, Ducard said to Bruce, 'You're not frightened of me, are you, Bruce? What are you frightened of?'

'Bats,' answered Bruce, and he told Ducard about the bats in the well. 'My father told me something important about the bats in the well.' He said, "The bats flew at you because they were frightened of you. All things are frightened of something, even scary things like bats." I didn't know that. My father was very clever. I loved him very much. But soon after that, he died. A criminal killed both my parents. His name was Joe Chill.'

It's the evening. They are at a play. Suddenly there are bats in the show. They fly around above the singers and dancers. Bruce is frightened, so they leave early. But in the street outside, there is a man with a gun. He wants money. He takes their money but he wants more. And then - BANG! - he fires his gun. Bruce's mother shouts. Bruce's father falls to the floor. BANG! He fires again. Bruce's mother falls to the floor. This is the worst moment of Bruce's life. And it is all his fault.

'It wasn't your fault, Bruce,' said Ducard. 'You were very young.'

He was giving Bruce a lesson on a river. It was thick ice. They were fighting with swords.

'You must always look very carefully at the things around you, Bruce,' said Ducard.

Suddenly he hit the ice with his sword.

CRRAAACCCCK!

The ice broke and Bruce crashed into the black water below.

Bruce had lessons with Ducard for many months. He learned to fight with his hands and his feet. He learned to fight with a sword and climb tall buildings quickly and quietly. He learned many things. But most of all he learned to use his ears and eyes, and he learned how to think quickly.

'It's time to test you,' said Ducard one day. 'Today you must fight all the Ninjas.'

So Bruce fought all the Ninjas with his sword. It was a very long fight, but in the end he won.

'You fight very well now,' said Ducard. 'I think you are ready.'

Брюс энэ хариултыг мэдэж байлаа гэхдээ тэр санахгүй байв. 

"Би санахгүй байна надад хэлээч" гэж Брюс хэллээ.
"Бид унасан" гэж Алфред инээмсэглэлтэй хэлээд. "Гэхдээ бид дахин босож сурах ёстой"
Брюс уулруу авирч эхэллээ. Тэр хөх цэцэгийг амархан оллоо. Тэр өндөрт авирсан байлаа. Дээшээ дээшээ тэр явсаар л. Энэ хүйтэрсээр хүйтэрсээр л байлаа. Удахгүй тэр мөсөн дээр гарах байлаа. Энэ нь цас улам их орж байлаа. Брюс даарч ядарч тэр аз жаргалгүй байлаа.
"Тэр оргилд нь гарах ёстой" гэж бодож байв. "Гэхдээ би чадна гэж бодохгүй байна"
Тэгээд эцэст нь тэр том барилга харлаа. Тэр хүнд том хаалгыг онгойлгож дотогш орлоо. Ра Гул том сандал дээр сууж байв. Дукард түүний хажууд байв. Тэнд бас нинжанууд нэг шугаманд зогсож тулалдахад бэлэн байлаа. Брюс түгшсэн байлаа. Тэр түүний гаранд байгаа хөх цэцэгийг харлаа. Дукард цэцэгийг харж.
"Чи эхлэхэд бэлэн үү? " гэж тэр асуулаа.
"Бэлэн үү? үгүй ээ би ядарч байна" гэж Брюс хэллээ.
Дукард түүнийг шалан дээр унагаж. "Чи үргэлж бэлэн байх ёстой, энд бид чамайг бэлэн байхыг заана" гэж тэр хэллээ.
Нэг өдөр гэж Дукард Брюсд "Чи надаас айж сандраагүй тиймүү Брюс, Чи юунаас айгаад байгаа юм?" гэж асуулаа.
"Сарьсан багваахайнууд" гэж Брюс хариуллаа. Тэр Дукардад худган дотор болсон явдлыг хэллээ. "Манай аав надад сарьсан багваахайнуудын талаар зарим нэг чухал зүйлүүдийг надад хэлсэн". Тэр хэлэхдээ " Тэд чиний дээгүүр ниссэн яагаад гэвэл тэд чиний айдас байсан. Бүх зүйл зарим нэг юмсын айдас байдаг, энэ яг сарьсан багваахайнууд шиг." Би энийг мэдээгүй. Тэр маш ухаалаг хүн байсан. Би түүнд маш их хайртай гэхдээ тэр үхчихсэн. Гэмт хэрэгтэн миний эцэг эхийг алсан. Түүний нэрийг Жое Чилл гэдэг.
Орой байсан. Тэд тоглолтон дээр байлаа. Гэнэт шоунд сарьсан багваахайнууд гарч ирлээ. Тэд бүжигчид дуучидыг тойрон эргэлдэв. Брюс түгшсэн байлаа тэгээд тэр эртхэн гараад явлаа. Гэхдээ тэд гудамжинд гарсан байлаа, тэнд нэг буутай залуу байсан. Тэр мөнгө нэхсэн тэд мөнгийг нь өгсөн ч тэр өшөө илүүг хүссэн. Гэтэл гэнэт Банг буун дуу тэр буудсан. Брюсийн ээж хашгирлаа. Брюсийн аав газарлуу унав. Банг гэнэт гал нээлээ. Брюсийн ээж газар уналаа. Энэ бол Брюсийн амьдралын хамгийн хүнд үе байлаа. Энэ бүхэн түүний буруу.
"Энэ бол  чиний буруу биш Брюс, Чи залуу байсан" гэж Дукард хэллээ. Тэр гол дээр Брюсд хичээл зааж байв. Энэ мөс байлаа. Тэд сэлэмтэй тулалдаж байлаа.
"Чи эргэн тойрон дахь зүйлсээ болгоомжтой харах ёстой Брюс" гэж Дукард хэллээ. Гэнэт тэр сэлэмээрээ мөсийг цавчилаа.
Кракккк
Мөс хагарч дотороос нь хар ус гарч ирэв. Брюс Дукардтай олон сарын турш бэлтгэл хийлээ. Тэр гар хөоийн техникүүдийг сурлаа. Тэр сэлэмтэй тулалдаж мөн өндөр өндөр барилгуудруу хурдан авирах талаар сурлаа. Тэр олон зүйлс сурлаа. Түүний сурсан зүйлсийн ихэнх нь нүд чихээ ашиглаж сурсан байлаа. Тэр хэрхэн хурдан бодохыг сурсан.
"Чамайг шалгах болсон, Чи өнөөдөр нинжа нартай тулалдана" гэж Дукард нэг өдөр хэлэв.
Тэр нинжа нартай сэлмээр тулалдлаа. Энэ тулалдаан маш удаан үргэлжилж эцэст нь тэр яллаа.
"Чи одоо л сайн тулалдаж байна, Чи өөрийгөө бэлэн болсон гэж бод" гэж Дукард хэллээ. 

Батмений эхлэл 1-р бүлэг Хөх цэцэг

Bruce Wayne was in prison in Bhutan, a country far away from his home in Gotham City in America.

One day, he was waiting for breakfast with all the other prisoners. They stood in lines. After a long time, Bruce got his plate of horrible food. He took the plate and walked to a table. A very big man stood in front of him.

'Give me your food,' said the man.

'No,' Bruce said.

The man hit Bruce in the face. Bruce dropped his plate and fell to the floor. When he got up, there were seven big men in front of him. Two of them took Bruce by the arms. He used his legs - hard - and they fell.

Then - CRRAAACCCCK!

At the sound of the gun, all the prisoners quickly got down on the floor. A prison officer took Bruce's arm.

'You're coming with me,' he said.

'Why?' asked Bruce. 'So I'm safe?'

'No,' said the officer. 'So they're safe!'

The officer pushed Bruce into a room and closed the door with a bang. It was very dark in the room, but Bruce saw that he was not alone. There was a man in the corner. He didn't look like a prisoner. He wore good clothes.

'My name is Ducard,' he said. 'I work for Ra's al Ghul. Do you know him?'

'Is he a criminal?' Bruce asked.

'He is not a criminal,' said Ducard. 'He is a great man with very clever ideas. He knows that you're in trouble, Mr Wayne. He wants to help you.'

Ducard walked to the door and shouted. The officer came and opened it. Ducard turned to Bruce.

'There is a very special flower,' he said. 'It grows on the mountain near here. It's blue. Find it and take it to the top of the mountain. There you will find the answer to your question.'

'And what is my question?' asked Bruce.

"'Where am I going?"' said Ducard. And he left.

'Why is Ducard interested in me? How does he know about me?' Bruce asked himself. He sat on the hard bed and began to think about his life. He remembered that terrible day in Gotham many years ago.

He is a little boy. He is playing with his friend, Rachel. They are running in the garden at his home, Wayne Manor. There is an old well in the garden. Bruce climbs onto the well and laughs. 'Look at me, Rachel, I'm-'

Suddenly he isn't laughing. He's shouting.

'Help! Help! I'm falling-'

And he falls down and down and down into the dark well. He hits the floor with a bang!

'Agh! My leg!' he cries. It feels terrible.

Then he hears some strange sounds. He isn't alone in the well! Help! What is it? He looks up and sees a cloud of terrible black things. Bats! They are flying towards him and into him. Their teeth are like knives. He thinks he is going to die. He makes himself into a ball and shouts. 'Help! Help!' Then everything goes black.

The next thing he remembers... he is in bed.

The only person in the bedroom with him is Alfred. Alfred has always worked for the Wayne family.

'You had a very bad fall, Master Bruce,' says Alfred. 'But you're going to be OK.' Alfred waits for a moment, then he asks, 'Why do we fall, Master Bruce?'

Брюс Вайн Бутан дахь шоронд байлаа. Тэр газар нь Америк дахь Готам хотоос хол зайтай.
Нэг тэр бусад хоригдлуудтай цуг өглөөний хоолоо хүлээж байв. Тэд бүгд нэг шугаманд зогссон байлаа. Удаан хугацаанд хүлээж зогссоны дараа тэр тавагтай хоолоо аваад ширээрүүгээ явлаа. Гэтэл түүний урд нэг тарган эр зогсов.
"Надад хоолоо өг" гэж тэр тарган эр хэллээ
"Үгүй"
Тэр залуу Брюсийн нүүрлүү цохилоо. Брюс унаж шалаар дүүрэн хоол боллоо. Түүнийг босох үеэр 7 бүдүүн залуу түүний өмнө ирэв.  Тэд нараас 2 нь ирж Брюсийн гарыг барьлаа. Тэд түүнийг хөлийг барьж чадахгүй байлаа.
Гэнэт хонх дуугарлаа. Крааакакакакакаакакак
Буун дуу гарч бүх хоригдол шалан дээр өвдөглөж суув. Шоронгийн офицер Брюсийн гарыг авлаа.
"Чи надтай хамт яв" гэж офицер хэллээ.
"Яагаад ? би аюулгүй юу?" гэж Брюс асуулаа.
"Үгүй харин тэд нар аюулгүй" гэж офицер хэллээ.
Офицер нэг өрөөрүү Брюсийг оруулж чихарсан дуутай хаалгыг хаалаа. Өрөөнд маш харанхуй гэхдээ Брюс өрөөндөө ганцаараа биш байгаагаа мэдлээ. Тэнчээ буланд нэг хүн байлаа. Тэр шоронгийн хоригдол шиг харагдахгүй байлаа яагаад гэвэл тэр энгийн хувцас өмссөн байв.
"Миний нэрийг Дукард би Ра ал Гулийн төлөө ажилдаг чи түүнийг мэдэх үү?" гэж тэр залуу асуулаа.
"Тэр гэмт хэрэгтэн үү?"
"Тэр гэмт хэрэгтэн биш, тэр бол зөв бодолтой маш сайн хүн. Тэр чамайг асуудалтай байгааг мэдэж байгаа чамд туслахыг хүссэн. "
Тэгээд тэр хаалгаруу явж хашгирлаа. Офицер ирж хаалгыг онгойлгон. Дукард Брюсийг авч гарлаа.
"Тэнд маш тусгай цэцэг байгаа. Тэр энэчээнээс ойрхон ууланд ургадаг. Хөх өнгөтэй. Уулын дээрээс чи түүнийг олоод ав. Тэнд чиний асуултын хариулт байгаа. "
"Миний асуулт гэж юу билээ?" гэж Брюс асуулаа.
""Би хаашаа явах гэж байна?" гэж хэлээд тэр явлаа.
"Яагаад Дукард намайг сонирхох болов? Тэр миний талаар яаж мэдсэн юм бол? " гэж Брюс өөрөөсөө асуулаа. Тэр хатуу орон дээр сууж өөрийнхөө амьдралын талаар бодлоо.
Тэр Готам дахь олон жилийн өмнөх хар бараан өдрүүдээ дурслаа.
Тэр жоохон хүүхэд найз Ричелтэйгаа хамт тоглож байв. Тэд гэр доторх цэцэрлэг дотороо гүйж байв. Брюс худган дээр инээж авирч байжээ. "Намайг хардаа Рачел би бол"
Гэнэт тэр инээхээ больж хашгирав.
"Туслаарай би уначихлаа"
Тэр доошоо унасаар унасаар бүр харанхуй газарт оочив. Тэр шалан дээр хүчтэй цохилоо.
"Аххх миний хөл" гэж тэр хашгирлаа. Энэ маш хэцүү байв.
Тэр хачин чигтэй дуу сонслоо. Тэр ганцаараа байсангүй. Туслаарай Энэ юу вэ? Тэр хар аюултай зүйлнүүдийг харлаа. Сарьсан багваахайнууд. Тэд түүний дээгүүр эргэлдэн нисэж байлаа. Тэд нарын шүд нь яг хутга шиг. Тэр өөрийгөө үхэх гэж байна л гэж бодлоо.Брюс өөрийгөө хучиж хашгирлаа. "Туслаарай, туслаарай" Бүх зүйл харанхуй байлаа.
Тэгээд тэр дараагийн зүйлээ санах гэтэл тэр орондоо байлаа. Унтлаганий өрөөнд ганц л  хүн байсан нь тэр Алфред байлаа. Алфред бол Вайний гэр бүлийн үнэнч ажилтан билээ.
"Та үнэхээр тааруу харагдаж байна, ноён Брюс" гэж Алфред хэллээ. "Гэхдээ та зүгээр болноо". Алфред хэсэг хугацаанд хүлээлээ. Тэгээд тэр асууж "Яагаад бид унаж байгаа билээ? ноён Брюс"

19-р бүлэг Леттер

Versoix brought him the letter in the morning. He ran into Bond's room holding the envelope.
'There has been a terrible accident,' he said. 'Madame…'
Bond jumped out of bed and ran to her door. It was open and sunlight lit up the room. Vesper was lying on the bed. Bond could see only her black hair above the sheet.
He fell down on to his knees beside the bed and pulled back the sheet. She was asleep, he told himself. She must be. Her eyes were closed.
But she was not breathing.
Versoix touched Bond's shoulder. He pointed to the sleeping pills bottle on the floor beside the bed. The bottle was empty.
Bond stood up and took the letter from Versoix. He walked back to his room and sat on the bed. He looked out of the window at the sea for a moment or two. Then he opened the envelope.
It was not a long letter. After the first few words, he read it quickly.

My darling James
I love you with all my heart, and I hope that you still love me. This will be the last moment that you will love me. So, goodbye my darling, while we still love each other.
I am double agent for the Russians. I became an agent for them a year after the war. I have worked for them since then. I was in love with a Polish man who was in the British Royal Air Force. After the war, he worked for M. M sent him back to Poland, but the Russians caught him and tortured him. He told them about me. The found me and forced me to work for them. They said that they would kill my lover if I didn't work for them.

I had to tell them about you. I told them that you had a job to do at Royale. They put the microphones in your room. They knew that you job was something to do with Le Chiffre.
They didn't hurt me at the villa because I worked for the Russians. Then I discovered what Le Chiffre did to you. I had begun to fall in love with you. The wanted me to find our things from you when you were in hospital. I refused. I knew that they would kill my lover in Poland.
Then I saw the man with the black patch in the hotel. I hoped that I could escape from them, but they followed us. You can't get away from SMERSH.
That is all, my darling love. I can't tell you much that will help you. The Paris number was Invalides 55200. I never met any of them in London. Messages came to me through a shop at 450 Charing Cross Place.
It's late now and I'm tired.
My love, my love.
V.

Bond threw the letter down. He stood up and looked out of the window at the sea. A moment later, he dressed and went downstairs to the telephone booth.
He telephoned London. While he waited, he thought about Vesper. A spy. A double agent. He thought about all the agents that she had put in danger. All the secrets that she had given to the Russians.
Suddenly, he heard a voice at the other end of the telephone.
'This is 007 speaking,' said Bond. 'Pass on - this message immediately. 3030 was a double agent. What? Yes, I said "was". The bitch is dead now.'

- THE END -

Версоикс өглөө эрт захиа хүлээж авав. Тэр захиаг бариад Бондын өрөөрүү гүйлээ.
"Тэнд маш аймшигтай зүйл болсон"  гэж тэр хэллээ.
Бонд орноосоо үсэрч босоод Весперийн өрөөрүү явлаа. Хаалгыг нь онгойлготол өрөө нь гэрлээр дүүрсэн байлаа. Веспер орон дээрээ хэвтэж байв. Бонд тэр их гэрэлтэйд түүний хар үсийг л харж байлаа. Түүний хөл нь орны урд унжиж буруу харж хэвтсэн байлаа. Тэр унтсан хэвээр л байлаа. Тэр өөртөө хэллээ. Тэр ингэх ёстой гэж. Түүний нүд хаалттай байлаа. Гэхдээ тэр амьсгалахгүй байлаа.
Версоикс Бондын өвдөг дээр хүрлээ. Тэр орны өмнө байгаа нойрсуулах эм лонхруу харлаа. Лонх хоосон байлаа. Тэр босоод Версоиксоос захиаг авлаа. Тэгээд тэр өрөөрүүгээ явж орон дээр суулаа. Тэр хэсэг хугацаанд цонхоор далайг харлаа. Тэгээд тэр боодолтой зүйлийг онгойлгов.
Тэр тийм ч урт захиа байсангүй. Тэр эхний хэдэн үгний дараа цааш хурдан уншлаа.
Хонгор Жеймс
Би чамд бүхий л зүрхнээсээ хайртай чамайг одоо ч надад хайртай байгаа гэдэгт найдаж байна. Сүүлчийн мөч хүртэл чи надад хайртай байна. Баяртай хонгор минь бид одоо ч бие биенээх хайрладаг.
Би бол Оросын давхар тагнуул. Би дайны дараа тэд нарт нэг жилийн турш ажилласан. Тэрнээс хойш би тэд нартай ажиллаж байгаа. Би нэг Польш залууд хайртай байсан тэр Британы Рояалын нисэх хүчинд байсан. Дайны дараа тэр М-д ажиллаж байгаад буцаад Польшруу явж байсан. Гэхдээ Оросууд түүнийг барьж тамласан. Тэгээд тэр миний талаар хэлсэн. Тэгээд тэд намайг олж тэд нарын төлөө ажиллахыг хүчээр тулгасан. Тэд нарын төлөө ажиллахгүй бол миний хайртыг ална гэсэн.
Би тэд нарт чиний талаар хэлсэн. Би тэд нарт чамайг Рояалд ажилдаг гэж хэлсэн. Тэд чиний өрөөнд микрофон байрлуулсан. Тэгээд тэд мэдсэн чамайг Ле Чиффре-д хийсэн зүйлийг. Тэд намайг өвтгөөгүй яагаад гэвэл би Оросын төлөө ажилдаг байсан. Тэгээд би илрүүлсэн Ле Чиффре чамд юу хийснийг. Би чамд хайртай болж эхлэж байсан. Чамайг эмнэлэгт хэвтэж байх хугацаанд чамаас бидний зүйлсийг олохыг надаас хүссэн. Би хаягдсан. Тэд миний Польш хайртай залууг алсан байсныг.
Тэгээд би буудалд хар нүдний боолттой залуу харсан. Би тэд нараас оргож чадна гэж найдсан гэтэл тэд дагаж л байсан. Чи СМЕРШ-с зугатаж чадаагүй. Энэ л бүгд хайрт минь. Би чамд хэлж чадахгүй байсан чаж туслахаа. Парисийн дугаар 55200. Би тэд нарын аль нэгэнтэй нь хэзээ ч Лондон уулзаж байгаагүй. Надад дэлгүүрийн 450 хаяган дээр захиа ирсэн.
Одоо хожимдсоон хонгор минь. Би ядарч байна.
Миний хайр, миний хайр
В.
Бонд захиаг эвхлээ. Тэгээд тэр далайруу харах болиод. Хэсэг хугацааны дараа хувцаслаад тэр телефон утасруу явав. Тэр Лондонруу залгаад. Тэр хүлээж байх үеэрээ Весперийн талаар хэллээ. Тагнуулч, давхар агент гээд. Тэр бүх агентуудын талаар бодоод тэрийг аюултай нь гэж үзлээ. Бүх нууцыг тэр Оросуудад өгсөн байлаа. Гэнэт тур утасны төгсгөлд нэг авиа сонслоо.
"007 ярьж байна" гэж Бонд хэллээ. "Энэ мессеж маш хурдан явна. 3030 давхар агент. Юу ? Тийм. Би хэлсэн "байсан" гэж. Тэр өлөгчин одоо үхсэн"

Төгсөв

18-р бүлэг Геттлер

Two days later, a taxi came to take Vesper to Royale. She told Bond that she needed some medicine.
That night, Vesper tried to be cheerful. She drank a lot of champagne. When they went upstairs, she took him into her bedroom. They made love, but afterwards she cried into her pillow. Bond went to his room feeling very unhappy.
He could not sleep. Early in the morning he heard a door open softly. Some small sounds came from downstairs. Bond was sure that Vesper was in the telephone booth. Very soon after, he heard her door close softly.
This was Saturday. On Sunday, the man with the black patch came back again. Bond had telephoned Mathis and asked him to check the number of the Peugeot. Mathis had telephoned back a little later.
'The car was hired two weeks ago,' Mathis had told Bond. 'The man's name is Adolph Gettler, and he comes from Switzerland. Gettler gave the car-hire company the address of a bank in Zurich.'
'Did you contact the Swiss police?' asked Bond.
'Of course,' said Mathis. 'The bank does have an account in Gettler's name. He doesn't use it very often. They believe that Gettler's business is clocks and watches.'
Bond had told this to Vesper. Now the man with the patch had appeared again. Vesper quickly got up from the table and went to her room.
Bond finished his lunch then followed her. Her door was locked, but she opened it for him. Bond took her across to the bed and they sat down.

'You would have married me?' she said.
She began to cry. Then she pulled him close.
'Tell me,' he said. 'Tell me what's hurting you.'
Vesper held his face in her hands and kissed him.
'Leave me for a little while,' she said. 'Let me think. I'm trying to do what is best. Please believe me.'
She took him to the door and they kissed again. Then Bond went out and she shut the door behind him.
That night at dinner she seemed happy and excited. They sat and finished the bottle of champagne. Then they went up to her room. They made love for two hours.
'You must go now,' said Vesper, after Bond had slept for a short time in her arms.
He kissed her eyes and her mouth.
'Look at me,' she said. 'And let me look at you.'
She looked at every line of his face. Her eyes were full of tears as she kissed him gently.
'Goodnight, my dearest love,' she said.
He went to the door and looked back.
'Sleep well, my darling,' he said. 'Don't worry, everything is all right now.'
He closed the door softly and walked back to his room.

 

 2 хоногийн дараа такси буудалд ирж Весперийн Рояалруу авч явлаа. Тэр Бондод эм уумаар байна гэж хэллээ. Тэр шөнө Веспер сэргэлэн цовоо байлаа. Тэр их шампанск уулаа. Тэгээд тэд дээшээ гарах үеэрээ Весперийн өрөө оров. Тэгээд тэд хайр хийлээ гэтэл Веспер дэр барьж уйллаа. Бонд түүнийг баяр баясалгүй байгааг мэдэж өрөөрүүгээ явлаа.

Тэр унтаж чадсангүй. Өглөө эрт тэр хаалга зөөлөн онгойхыг сонслоо. Шатнаас уруудаж байгаа чимээ сонсогдов. Бонд Весперийг утасны өрөөнд байгаа гэдэгт итгэлтэй байлаа. Веспер бас удалгүй хаалга хаагдах чимээ сонсов.  Энэ хагасайн байлаа.  Бүтэнсайнд хар нүдний боолттой хүн дахиж ирэв. Бонд Матистай утсаар ярьж хар пегоутийн дугаарыг шалгахыг өгөхийг асуулаа. Матис хэсэг хугацааны дараа дахиж залгая гээд утасаа таслав. Тэр машин 2 7 хоногийн өмнө хөлсөлсөн машин гэж Матис Бондод хэллээ. Түүний нэрийг Адольф Геттлер гэдэг тэр Швецараас ирсэн. Геттлер Зурич дахь банкний хаяган дээр  хөлсний машин авсан байна. 

"Чи цагдаатай холбогдсон уу?" гэж Бонд асуулаа. 

"Мэдээж " гэж Матис хэллээ. Банканд Геттлерийн нэртэй данс байгаа. Тэр нээх ч их ашигладаггүй юм байна. Тэр Геттлери итгэдэг цаг болон бугуйн цагуудад. Бонд Весперт хэллээ. Тэр хар нүдний боолттой залуу дахиад үзэгдлээ. Тэр хурдхан шиг ширээнээс босож өрөөрүүгээ явлаа. Бонд өдрийн хоолоо дуусгаад түүний араас явав. Түүний хаалга түгжээтэй байгаа гэхдээ тэр хаалгаа Бондод онгойлгож өгөв. Бонд тэр 2 орон дээр сууцгаав.

"Веспер бид энийг цааш нь ингэж үргэлжлүүлж чадахгүй ээ" гэж Бонд хэллээ. "Чи надад хэлэх ёстой юу болоод байгааг эсвэл бид эндээс явах ёстой юу"

Тэр юу ч дугарсангүй. 

"Хонгор минь" гэж Бонд хэллээ. "Эхний өглөө чи надтай гэрлэх үү гэж асуухыг хүссэн. Чи юу болохгүй байгааг надад хэл. Магадгүй бид буцаж явж болно ш дээ"

"Чи надтай гэрлэмээр байгаа юмуу?" гэж тэр хэллээ. 

 Тэр уйлж эхэллээ. Тэгээд түүний угзруулан татаж өөртөө ойртууллаа. 

"Надад хэл юу чамайг зовоогоод байгааг" гэж Бонд хэллээ. Веспер түүний царайг гараараа барьж түүнийг үнслээ. 

"Намайг хэсэгхэн хугацаанд оричих" гэж бүсгүй хэллээ. "Надад бодох хугацаа өгчих, би хамгийн сайнаараа оролдоё надад итгэ"

Тэр түүнийг хаалга хүртэл дагуулж явлаа тэгээд тэд дахин үнсэлцэв. Тэгээд Бонд гарч тэр бүсгүй хаалгыг хаалаа. Тэр шөнө бүсгүй их баяр хөөрөлтэй байв. Тэд шампанскаа дуустал ширээн дээр суулаа. Тэгээд тэд түүний өрөө орлоо. Тэгээд тэр 2 цагийн турш хайр хийв. 

Бонд түүнийг гарыг барьж хэсэг хугацаанд хэвтсэний дараа" Одоо чи явах ёстой" гэж Веспер хэллээ. 

Тэр түүний нүд уруул дээр нь үнслээ. 

"Намайг хараарай" гэж эмэгтэй хэллээ. 

Тэр түүний нүүрний бүх хэсэгийг харлаа. Тэр түүнийг бүрэн ажиглаж үнслээ. 

"Сайхан амраарай хайрт минь" гэж тэр хэллээ. 

тэгээд тэр буцаж хаалгаруу яваад. 

"Тавтай нойрсоорой хонгор минь" гэж хэллээ. "Битгий санаа зовдоо бүх зүйл сайхан болно"

Тэр хаалгыг зөөлхөн хаагаад өрөөрүүгээ буцлаа.

17-р бүлэг Нүдний боолттой хүн

At breakfast, Bond asked her to tell the truth about the mysterious phone call.

'Why do you ask?' Vesper said angrily. 'Do you think that I've got another lover?' Her eyes filled with tears. 'I've - I've got a very bad headache. I'm going to stay in my room this morning.'

For the next two hours Bond walked along the beach.

When Vesper and Bond met again for lunch, he did not speak about the telephone call. Instead, he talked about his walk that morning. Vesper only said a word or two. She did not look at him.

Then, suddenly, he saw that she was staring past him. Her face was white with fear.

Bond turned his head. A man was sitting at a table on the opposite side of the terrace. The man was about fifty years old with brown hair. He wore a dark suit. Bond guessed that he was a businessman.

'What's the matter, darling?' he asked Vesper.

'It's the man in the car,' she said. 'The man who was following us!'

Bond turned and looked again. Versoix was showing the man the menu. They were talking about the wine. After a moment or two, Versoix walked away.

The man looked at Vesper and Bond for a second. Then he opened a newspaper and began to read. He had a black patch over one eye.

Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,

Bond turned to Vesper.

'Are you sure that he's the same man?' he asked.

Her face was still white. She picked up her glass of wine and drank from it. Her hands were shaking.

'I know that he is,' she said. 'My headache is still had. I'm going to lie down in my room.'

She left the table and walked from the terrace. She didn't look back.

Bond ordered some coffee. Then he got up and walked through the hotel. There was a black Peugeot in the car park. Was it the car that they had seen before? Bond couldn't he sure. He looked inside, but it was empty. The boot was locked. He made a note of the car's number, then he walked back to the terrace. The man was eating and didn't look up. Bond sat in Vesper's chair and watched the other table.

A few minutes later, the man asked for the bill. He paid it and left. Bond heard the Peugeot drive away towards Royale.

Versoix brought Bond his coffee.

'Who was the man at the other table?' Bond asked the hotel owner. 'He looked like a friend of mine.'

'I don't know,' said Versoix. 'I've never seen him before. But he enjoyed his lunch. He said that he would come here again, in a day or two. He comes from Switzerland.'

'Miss Lynd made an early telephone call,' said Bond. 'I must remember to pay for it. A call to Paris. An ElysГ©e number, I think.'

Mathis had an Elysee telephone number, Bond remembered.

'Thank you, Monsieur, but there's nothing to pay,' said Versoix. There was no reply to Miss Lynd's call to Paris. But it was an Invalides number, not an Elysee number.'

Өглөөний цайн дээр Бонд Весперээс нууцлаг дуудлаганы талаар үнэнийг хэлэхийг хүслээ,

"Яагаад энийг асуугаад байгаан?" гэж Веспер ууртай асуулаа."Чи надаа аар нэгэн хайртай хүн байгаа гэж бодоод байгаамуу? " Түүний нүд нулимсаар дүүрчихлээ. Миний миний толгой их өвдөж байна. Би өглөөнийхөө өрөөндөө байж байя. 

2 цагийн дараа Бонд эрэгрүү явлаа. 

Веспер Бонд 2 дахиад өдөрийн хоол идэж байх үер Бонд дахиж утасны талаар асуусангүй. Тэрний оронд өглөө алхсан тухайгаа ярилаа. Веспер ганц 2 үг л хэлэв. Тэр түүнрүү харж чадахгүй байлаа. 

Гэтэл гэнэт Весперийн царай айсан шинжтэй Бондын ард байгаа хүнрүү гөлөрч байв. 

Бонд толгойгоо эргүүлж харлаа. Нэг хүн дэнжийн эсрэг талд сууж байлаа. Тэр хүн 55 настай орчим хүрэн үстэй байлаа. Тэр хослол өмссөн байлаа. Бонд түүнийг бизнесмэн гэж бодлоо. 

"Юу болоов хонгор минь" гэж Бонд Весперээс асуулаа. 

"Энэ машинд байсан хүн байна" гэж тэр хэллээ. "Тэр биднийг дагаад байна"

Бонд дахин эргэн харлаа. Версоикс түүнд меню үзүүлж байв. Тэд дарсны тухай ярилцаж байлаа. Хэсэг хугацааны дараа Версоикс яваад өглөө. 

Бонд Веспер 2 хэсэг хугацаанд тэр хүнийг ажиглалаа. Тэр сонин гаргаж ирээд уншиж эхэллээ. 

Тэр нэг нүдэндээ хар боолттой байлаа. Тэгээд Бонд Весперлуу эргэж харлаа. 

"Тэр хүнтэй ижилхэн гэдэгт итгэлтэй байна уу?" гэж тэр Весперээс асуулаа. 

Түүний царай цагаарсан хэвээрээ л. Тэр хундагатай дарсийг авч уулаа. Түүний гар нь салганаж байлаа. 

"Би тэр залуу мэднэ" гэж Веспер хэллээ. "Миний толгой өвдөөд байна, би өрөөндөө хэвтлээ" гэж тэр худлаа хэллээ. 

Тэр ширээнээс босож дэнжээс явлаа. Тэр эргэж харсангүй. 

Бонд кофе захиаллаа. Тэгээд тэр босоод буудалруу явлаа. Тэнд машины зогсоолд хар Пегиут байлаа. Тэр машиныг өмнө нь харж байлуу? Бонд тэрэнд итгэхгүй байлаа. Тэр доторхийг нь харлаа хоосон байв. Бас унтраастай байлаа. Тэр машины дугаарыг тэмдэглэж аваад буцаад дэнжрүү явлаа. Тэр залуу идэж байлаа юм харсангүй. Бонд Весперийн сандал дээр суугаад бусад ширээнүүдийг харж байлаа. 

Хэсэг хугацааны дараа Бонд билл асуугаад төлбөрөө төлөөд явлаа. Бонд пегоутийг Рояалаас чиглэлрүү явж байхыг сонслоо. 

Версоикс Бондын кофег авчирлаа. 

"Тэр ширээн дээр сууж байга залуу хэн бэ?" гэж Бонд эзнээс асуулаа. "Тэр миний танилтай юм шиг санагдаад"

"Би мэдэхгүй байна" гэж Версоикс хэллээ. Би түүнийг өмнө нь харж байгаагүй юм байна. Гэхдээ тэр үдийн хоол идсэн. Тэр энд өмнө нь ирж байсан гэж хэлж байсан. Нэг 2 өдөрийн өмнө нь тэр Швецараас ирсэн. 

"Хатагтай Линд өглөө утасаар ярьсан " гэж Бонд хэллээ. Би түүний төлбөрийг нь санах хэрэгтэй байна л даа. Парисруу залгасан. 

Матис Элиссэгийн дугаарыг Бонд саналаа. 

"Баярлалаа. Монсеур гэхдээ тэнд төлбөр гараагүй" гэж Версоикс хэллээ. Хатагтай Линд Парисруу залгаагүй. Тэр Элисигийн дугаар биш байсан.

 

16-р бүлэг Утасны дуудлага

Vesper had unpacked Bond's suitcases and she had put his clothes away. In the bathroom, his toothbrush and shaving things were on a glass shelf. Vesper's toothbrush was next to them. There were also two small bottles. Bond noticed with surprise that one of the bottles contained sleeping pills.
'Perhaps she has problems sleeping,' he thought, 'after what happened to her at Le Chiffre's villa.'
Vesper had run a hot bath for him.
'Thank you, darling!' he called, as he got into the water. 'A bath is exactly what I want now. And then I want you.'
'Well, I want my dinner and some champagne, so hurry!' she called back, laughing.
'All right, all right,' said Bond.
He washed, then got out and dried himself. He dressed in a white shirt and dark blue trousers.
Vesper came into his room without knocking on the door. She was wearing a blue shirt and a dark red skirt. The shirt was the same colour as her eyes.
She held his hand and together they went downstairs.
Their table was on the terrace. They sat down and Bond poured two glasses of champagne. While they ate, Bond told Vesper about his swim. Then they talked about their plans for the following morning. They did not speak about their feelings for each other, but Bond could see the excitement in Vesper's eyes.
They finished the food and opened a second bottle. Then Vesper smiled at him.
'You give me all the things that I like best,' she said, I wish that I deserved it.'

'What do you mean.' asked Bond, surprised.
Vesper looked at him.
'You really don't know much about me,' she said suddenly. A small shadow seemed to pass between them.
'I know all that I need to know until tomorrow,' said Bond. 'And the next day and the next.' He poured some more champagne. 'You don't know much about me.'
'People are like islands,' said Vesper. 'They can be very close, but they don't really touch.' She laughed suddenly, then she put a hand on his. 'Don't look so worried. My island feels very close to your island tonight.'
The small shadow had passed. They drank their coffee. Then Vesper stood up and put a hand on his shoulder.
'I'm tired,' she said. She kissed him lightly then went into the hotel. A minute or two later, Bond saw the light go on in her room.
He finished his drink. Then he thanked Versoix and his wife for the dinner and went upstairs.
It was only half-past nine when he stepped into Vesper's room. Moonlight shone through the window. Bond closed the door behind him.
He walked across to Vesper's bed.
Bond woke up in his own room at dawn. For a time he lay there smiling as he remembered the night before. Then he got out of bed.
Some minutes later, he went quietly out of the hotel and down to the beach. He went into the water and swam.
'I love her,' he said to himself 'And today I'll ask her to marry me.'
When he got back to the hotel terrace, he was surprised to see Vesper downstairs. She came out of the telephone booth in the lobby. She turned and began to walk quietly up the stairs towards their rooms.

 

'Vesper,' he called.
Vesper turned quickly and put a hand up to her mouth. She stared at him.
'What's the matter, darling?' he asked.
'N-nothing.' She gave a little laugh. 'You surprised me, that's all. I was just telephoning Mathis.' She spoke quickly. 'I wanted him to get me another dress. I've - I've not got anything nice to wear. Have you been for a swim? Was the water nice?'
'It was wonderful,' said Bond. He was watching her carefully. He knew that she was lying about the telephone call.
'We'll have breakfast on the terrace,' he said. He put his arms round her, but she moved quickly up the stairs.
'It - it was a surprise to see you,' she said. She laughed loudly - too loudly.
Bond wanted to tell her to relax and tell the truth. But instead he smiled.
'I'll see you on the terrace for breakfast,' he said.
Then he went to his room.

 

 

Веспер Бондын чемоданаас  хувцаснуудыг гаргаж тавьлаа. Угаалгын өрөөнд түүний шүдний сойз, сахалын татуурга байлаа. Весперийн шүдний сойз дэргэд нь байв. Тэнд мөн жижиг 2 лонх байв. Бонд нэг лонхон дээр нь эм гэж тэмдэглэсэн байлаа.
"Тэр магадгүй унтах тал дээр асуудалтай байх Ле Чиффрегийн зуслангий байшингийн дараа юу болсон бол" гэж Бонд бодлоо.
Весперт шүршүүрт орж байв.
"Баярлалаа хонгор минь" гэж тэр хэллээ. Тэр бас усанд орлоо. "Шүршүүр шиг яг түүний хүсэж байсан шиг халуун байлаа."
"Заза би орой хоол идэж шампанск уумаар байна хурдлаарай" гэж Веспер тэр инээлээ.
"Заөө" гэж Бонд хэллээ.
Тэр усанд орж дуусаад гарч ирж өөрийгөө хатаав. Тэр цагаан пиджак өмсөж хар хөх өмд өмслөө.
Веспер түүний өрөөнд тогшилгүйгээр оров. Тэр цагаан цамц хар улаан банзал өмссөн байлаа. Цамц нь яг өөрийнх нь нүдний өнгөтэй ижил байлаа. Тэр түүний гараас сугадаж хамтдаа доошоо явлаа.
Тэндний ширээ дэнж дээр байсан. Тэд сандал дээрээ суугаад шампанск задаллаа. Тэд хооллож байх явцдаа Бонд Весперт өөрийнхөө сэлсэн тухайнгаа ярилаа. Тэгээд тэд маргааш өглөөний төлөвлөгөөний талаар ярилцлаа. Тэгээд тэд өөр зүйл ярилцсангүй гэхдээ Бонд түүний нүднээс сэрэл нь хөдөлсөн байхыг харлаа. Тэгээд тэд хоолоо идэж дуусаад 2 дахь шампанскаа задаллаа тэгээд Веспер түүнрүү харж инээлээ.
"Чи надад бүх зүйлийг өгсөн энэ чинь л гайхалтай" гэж эмэгтэй хэллээ. "Энийг зүй ёсны хэрэг гэж бодож байна."
"Энэ чинь юу гэсэн үг билээ" гэж Бонд гайхсан байдалтай асуулаа.
Веспер түүнрүү харлаа.
 "Чи миний талаар тийм ч их мэдэхгүй" гэж Веспер гэнэт хэллээ. Жижиг сүүдэр тэд нарын хооронд дамжиж байгаа юм шиг болов.
"Би бүгдийг мэднэ маргааш болтол би мэдэх болно" гэж Бонд хэллээ. "Дараагийн өдөр тэрний дараа" тэр жоохон шампанск уулаа. "Би мэдэхгүй ш дээ"
"Хүмүүс яг арал шиг тэд нууцлаг тэд түүнд хүрдэггүй" гэж хэлээд тэр гэнэт мишээлээ. Тэгээд тэр түүний гаранд хүрээд. "Битгий санаа зовоо миний арал нууцлаг санагдаж байгаа."
Нөгөө жижиг сүүдэр алга боллоо. Тэгээд кофе уулаа. Тэгээд Веспер босоод түүний гараас гараа аваад мөрөн дээр нь хүрлээ.
"Би ядарсан бололтой"  гэж тэр хэлээд. Түүнийг үнсээд буудалруу явлаа. Ганц 2 минутын дараа түүний өрөөнд гэрэл асахыг Бонд харлаа.
Тэр ууж дуусаад. Версоикс болон түүний эхнэрт оройн хоолоор дайлсан талархлаа илэрхийлээд дээшээ шатаар гарлаа.
9.30 тэр Весперийн өрөөнд орлоо. Сарны гэрэл цонхоор нэвт тусаж байв. Тэр хаалгаа хаагаад Весперийн орлуу явлаа. Тэр үүрээр өрөөндөө сэрлээ. Тэр шөнийн өмнө унтаж чадахгүй байснаа санаж инээмсэглэлээ. Тэр тэгээд орноосоо босоод яваад өглөө. Хэсэг хугацааны тэр буудлаас чимээгүй гарч эрэгрүү явлаа. Тэр усанд орж сэллээ.
"Би түүнд хайртай" гэж тэр өөртөө хэллээ. "Өнөөдөр би түүнд гэрлэх санал тавина"
Тэр буцаад буудал явж байх үедээ Весперийн буудлын шатан дээр байхыг хараад гайхширлаа. Тэр үүдний хэсэгт утасны бүхээгт гарч ирсэн байлаа. Тэгээд буцаад сэмхэн өрөөрүүгээ явлаа.
"Веспер" гэж Бонд дуудлаа.
Тэр эргэж харан амаа гараараа таглалаа. Түүнрүү харж бүлтийлээ.
"Юу болоов хонгор минь" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж эмэгтэй хариулаад. "Яасн чи гайхсан уу би зүгээр л Матистай ярьсан юм." гэж тэр хурдан хэллээ. "Өөр хувцас аваад ир гэж түүнээс хүссэн юм л даа. Надад өмсөх гоё хувцас байгаагүй юм. Чи сэлж байсан юмуу? Ус гоё байсан уу?"
"Тиймээ гайхалтай" гэж Бонд хэллээ. Тэр түүнрүү нухацтай харж. Тэр утасны талаар худлаа ярьж байгааг мэдэж байлаа.
"Бид дэнж дээр өглөөний цайгаа ууна" гэж Бонд хэллээ. Тэр түүний гарыг барих гэтэл тэр хурдхан яваад өглөө.
"Чамайг хараад цочирдлоо" гэж хэлээд. Тэр чангаар инээлээ.
Бонд амралт болон үнэнийг хэлэхийг хүссэн. Гэхдээ тэр дотороо инээж байлаа.
"Би дэнж дээр өглөөний цайн дээр уулзъя" гэж Бонд хэллээ.
Тэгээд тэр өрөөрүүгээ явлаа. 

15-р бүлэг Жижиг зочид буудал

Vesper visited Bond each day. Soon he was well enough to leave the hospital. But he did not want to go to one of the big hotels in Royale.
'I'll find you somewhere outside of the town,' said Vesper.
The next day, she came with his clothes, a hired car and a driver.
'Where are we going?' asked Bond.
'Wait and see,' she said.
Vesper was quiet as they drove along the coast road. Once or twice Bond saw her look into the driver's mirror.
'Is something wrong?' he asked.
'It's nothing,' she said quickly, it's silly. I thought that we were being followed.' She looked behind them. 'Oh, look!'
Bond turned and looked through the back window. About half a kilometre away, he saw a black car. It was moving fast.
Bond laughed. 'We can't be the only people using this road,' he said. 'Nobody is following us. We're not doing anything wrong. Stop worrying, Vesper.'
'I expect you're right,' she said. 'And we're nearly there.'
She sat quietly and looked out of the window. But Bond knew that she was nervous. After a few minutes, they came to a small road that went down to the sea.
'Drive down there and stop,' Bond told the driver.
The driver slowed the car and turned off the coast road. He stopped the car behind some trees. Bond and Vesper watched through the back window.
Vesper held Bond's arm tightly. They saw the other car getting closer. It went past and a man's face looked quickly towards them.

Vesper's face was white with fear.
'He looked at us,' she said, I knew that he was following us.'
'Don't be silly,' said Bond. 'He was looking at that sign.'
Bond pointed to a sign on the corner of the road. The sign read, Fresh Fruit for Sale.
There's probably a fruit farm further down this road,' he said.
'Oh, yes,' said Vesper. 'Of course, you must be right. I'm sorry.'
'Forget it,' said Bond. 'The sun's shining and this is our holiday. The job is finished and there's nothing to worry about. Is there?'
'No, of course there isn't,' said Vesper. She smiled again. 'We're almost there. I hope that you like it.'
After a few minutes they saw the sea. Then a small, brightly-painted hotel appeared between the trees.
'It's not very big,' said Vesper. 'But it's very clean and the food is wonderful.' She looked at Bond. 'Will it be all right?'
'I love it!' he told her.
The car stopped behind the hotel. After a moment, the owner came out to meet them. Monsieur Versoix was about fifty years old.
Versoix took Bond and Vesper to their rooms. Bond's room was on the corner of the building. The window looked out onto the sea. Vesper's room was next door. There was a bathroom between the two rooms. Everything was clean and comfortable.
'Dinner will be at seven-thirty,' Versoix told them. 'I'm sorry we're so quiet. More people will come at the weekend.'
They were speaking outside of Vesper's room. After Versoix left them, Bond pushed Vesper into her room and closed the door. He kissed her gently.

 

 

'This is wonderful,' Bond said.
Vesper's eyes were shining and she put her hand on his arm. They held each other close for a moment. Then Bond kissed her again. He kissed her harder this time, and she fell back on to the bed.
He sat beside her and they looked at each other. Bond put his arm round her. Then she got up and walked over to the window.
'It's going to take some time to get ready for dinner,' Vesper said. 'Go for a swim. I'll unpack your clothes for you.'
Bond came and stood close against her. He put his arms round her.
'Not now,' she said quietly.
Bond kissed her neck.
'All right, Vesper,' he said. He walked over to the door and looked back at her. She had not moved. Then he went out and shut the door.
Bond walked along to his room and sat down on the bed. He could not decide what to do. Have a sleep? Go for a swim? Alter a moment, he put on his swimming shorts and went downstairs. He went out on to the terrace and down to the beach.
He walked along the edge of the water until he could not see the hotel. Then he went into the sea. It was nearly seven o'clock and the sun was setting. Soon it would disappear.
Bond thought about Vesper as he swam. He knew that he wanted to sleep with her. She was a very secretive person, and there were things that she would never tell him. Bond found this secrecy very exciting.
After some time, Bond came out of the water. He lay on the beach until his body was dry. Then he walked back to the hotel.

Өдөр бүр Веспер Бонд дээр очдог боллоо. Удахгүй түүний бие эмнэлэгээс гарахад хангалттай болно. Гэхдээ Рояалийн том буудалд очихыг хүсэхгүй байлаа.
 "Би чамайг хотын гадна нэг аваачна" гэж Веспер хэллээ.
Маргааш өдөр нь түүний хувцасыг авчирлаа. Тэр машин хөлсөлсөн байв.
"Бид хаашаа явах билээ?" гэж Бонд асуулаа.
"Хүлээж байгаад хараарай" гэж Веспер хэллээ.
Тэд эрэг зам дагуу явж байлаа, Веспер юм дугарахгүй байв. Бонд машиныхаа толинд ганц 2 зүйл харав.
"Ямар нэгэн зүйл буруу байна уу?" гэж Бонд асуулаа.
"Юу ч бишээ" гэж Веспер хурдан хариуллаа. Энэ их тэнэг хэрэг байна л даа. Гэхдээ биднийг ямар нэгэн зүйл дагаад байгаа юм шиг байна гэж бодож байна. "Тэр эмэгтэй тэдний өмнө ямар нэгэн зүйл байгаа харлаа, Ооох хардаа"
Бонд эргэж ар талын цонхруу харлаа. Хагас километрийн зайд хар машин явж байлаа. Тэр машин хурдтай явж байв.
Бонд инээж. Би энэ замыг ашиглаж байгаа цорын ганц хүмүүс биш. Хэн нэгэн биднийг дагаж байна. Бид ямар нэгэн буруу зүйл хийгээгүй биздээ. Зогс Веспер.
"Би чиний зөв гэж бодож байна" гэж эмэгтэй хэллээ. "Бид тэдэнтэй ойрхон байна."
Тэр нам гүм сууж байлаа тэгээд цонхоор харлаа. Бонд түүнийг нервитэй байгааг мэдлээ. Хэсэг минутын дараа тэд жижиг зам дээр ирж далайруу явлаа.
"Тэнд зогсоорой" гэж Бонд жолоочид хэллээ.
Жолооч хурдаа багасгаж замаа зогсоолоо. Тэр зарим модны дэргэд зогсож байв. Бонд Веспер арын цонхоороо харлаа. Веспер Бондын гарыг чанга атгалаа. Тэд нөгөө машиныг нууцаар харж байв. Тэд нарын урдуур нэг хүн хурдан гарч өнгөрлөө.

Веспер айсан шинжтэй түүний царай цагаарсан байлаа.
"Тэр бид нарыг харсан болов уу?" гэж Веспер асуулаа. Тэр бид нарыг дагаж байсан гэж бодож байна.
Бонд замын булан дахь самбарлуу ширтэж байлаа. Тэр самбар дээр эрүүл жимс зарна гэсэн байлаа.
"Энэ замын доош жимсний аж ахуй байж магадгүй юм байна шүү" гэж Бонд хэллээ.
"Тиймээ чиний зөв намайг уучлаарай" гэж Веспер хэллээ.
"Мартдаа нар жаргаж байна энэ л бидний амралт шүү дээ. Ажил дууссан шүү дээ тэр талаар санаа зовох хэрэггүй тиймүү?"
"Үгүй мэдээж тэнд юу ч байхгүй" гэж Веспер хэллээ. Тэр инээмсэглээд бид бас тэнд байх болно. Тэнд байх чамд таалагдана гэж найдаж байна.
Хэдэн минутын дараа тэд далайг харлаа. Тэгээд тэр моднуудын дунд тод будсан жижиг буудал үзэгдлээ.
"Энэ тийм ч том биш юм" гэж Веспер хэллээ. Гэхдээ доторх нь маш цэвэрхэн хоол нь гоё. Тэр Бондруу харлаа. "Энэ тэгээд зүгээр үү?"
"Би энэнд дуртай" гэж Бонд Весперт хэллээ.
Машин буудлын өмнө зогслоо. Хэсэг хугацааны дараа буудлын эзэн гарч ирлээ. Тэ 55 орчим настай байх. Версоикс Бонд Веспер 2т өрөөг нь өглөө. Бондын өрөө байшингийн буланд байлаа. Цонхоор нь далай харагддаг. Весперийн өрөө дараагийн хаалга нь байлаа. 2 өрөөний голд угаалгын өрөө байлаа. Бүх зүйл цэвэрхэн тухтай байлаа.
"Оройн хоол 7.30" гэж Версоикс тэр 2т хэллээ. "Намайг уучлаарай гэхдээ бид 2 маш чимээгүй нам гүм баймаар байна. Энэ 7 хоногт олон хүн иржээ."
Тэд Весперийн өрөөний гадаа ярилцаж байлаа. Версоиксийг гарсаны дараа Бонд хаалга хааж Весперийг цааш түлхэж үнслээ.

"Энэ маш гайхалтай байна" гэж Бонд хэллээ.
Весперийн нүд нь гэрэлтэж түүний гаран дээр гараа тавьлаа. Тэд бие биенийхээ нууц хэсэгт хүрлээ. Тэгээд Бонд түүнийг дахин үнслээ. Тэгээд тэд харилцан үнсэлцэж оронд дээр эмэгтэй нь хэвтлээ. Тэр түүний өмнө сууж бусад зүйлсийг ажиглалаа. Бонд түүний гарийг барьж тойрууллаа. Тэгэхтэл тэр босож цонхруу алхалаа.
"Оройн хоолонд орох цаг болчиж" гэж Веспер хэллээ. "Тэгээд сэлэхдээ хувцасаа тайлна. "
Бонд түүний өмнө ирж түүний гарыг барьж тойруулж эхэллээ.
"Одоо бишээ" гэж тэр намуухнаар хэллээ.
Бонд түүний хүзүүг үнслээ.
"Заза Веспер" гэж тэр хэллээ. Тэр хаалгаруу алхаж түүнийг араас нь харлаа. Тэр хөдөлсөнгүй. Тэгээд тэр гарч хаалгаа хаав. Бонд ганцаараа өрөөрүүгээ явж орон дээр суулаа. Тэр юу хийхээ шийдээгүй байлаа. Унтах уу? Сэлэх үү? энэ хугацааны дараа тэр усны хувцасаа өмсөөд тэр шатаар доош буулаа. Тэр эрээгээс доошоо овоолсон шорооруу явлаа. Тэр буудлыг харагдахгүй газар хүртэл ганцаараа алхаж явлаа. Тэгээд тэр далайруу явлаа. 7 болж байлаа нар тогтуун байлаа. Удахгүй алга болох гэж байлаа.
Тэр Весперийн тухай бодлоо. Тэр мэдэж байлаа тэр түүнтэй унтахыг хүсэж байгааг. Тэр маш зожиг хүн юм тэр үүнийгээ хэзээ ч хэлж байгаагүй байх. Бонд энэ нууцыг олсонд үнэхээр гайхширлаа. Хэсэг хугацааны дараа Бонд уснаас гарч ирлээ. Тэр биеэ хатах хүртлээ эрэг дээр байлаа.
Тэгээд тэр буцаад буудалруу алхалаа.